Oproep voor hartverscheurende verhalen!
Heb je, na een breuk in je relatie, liefdespijn?
Schrijf je verhaal op en e-mail het naar verhalen@liefdesverdriet.info Wij plaatsen je verhaal, als je wilt onder pseudoniem, graag en gratis in deze site! Je weet, opschrijven is beter worden. Maak het voor jezelf zo lang en precies als de vloed van je tranen.
Met lege handen
van een man die tussen twee vrouwen viel en er ziek van werd
Een jaar terug.
Tijdens één van mijn lange buitenlandreizen komt er een algemeen emailtje naar iedereen op de afdeling. Van haar. Laat ik haar H noemen.
In het mailtje staat dat ze op onze afdeling komt werken en dat ze een andere achternaam heeft. Haar meisjesnaam. Dat betekent dat ze weer vrij is, denk ik, en mijn hart springt even over van opwinding. Ik vind haar namelijk al jaren heel erg leuk en vooral erg mooi, maar op een afstand. Ik heb wel altijd al het idee gehad dat ze mij ook wel op zijn minst leuk vindt. Maar ze is een collega en ook nog eens altijd al getrouwd geweest sinds ik haar ken.
En zelf heb ik ook al ruim zeven jaar iemand (S), waar ik altijd gelukkig mee ben geweest. Maar de laatste tijd heb ik twijfels over onze relatie gehad, ernstige twijfels. Dat is niet voor het eerst, maar deze keer wel echt serieus. Ik merk aan mezelf dat ik afstand tussen haar en mij aan het creëren ben. De verbondenheid die ik altijd gevoeld heb is langzaam aan het wegebben. Van beide kanten. Ik zie dat we allebei een andere kant aan het opgaan zijn. Ik merk tijdens deze reis ook dat ik haar nauwelijks nog mis en dat is een alarmerend gevoel.
En er komt daardoor steeds meer ruimte voor gevoelens voor anderen. Toch laat ik het mailtje onbeantwoord, omdat ik niet weet of en wat ik moet zeggen. Misschien is ze wel zeer onlangs gescheiden, en zit ze dan wel te wachten op mijn aandacht? Bovendien: ik heb een relatie en zo zit ik niet echt in elkaar.
Had ik het maar wel gedaan……heb ik lange tijd gedacht.
Voor ons werk zijn we allebei, S en ik, nogal eens weg. Goed beschouwd zijn we van de ruim 7 jaar dat we samen zijn maar iets meer dan de helft van de tijd samen geweest. Pas de laatste jaren is er op dat gebied enige stabiliteit en zijn we allebei vaak gewoon thuis. Na terugkomst in Nederland ga ik dan ook op vakantie met S.
Bijpraten, bij elkaar zijn, genieten, uitrusten. In die week lijkt alles weer goed, maar in de periode daarna gaat het voor mijn gevoel snel de verkeerde kant op. Ik heb haar altijd de ruimte gegeven haar eigen dingen te doen, omdat ik dat zelf ook graag heb. We hebben allebei ook wel andere behoeftes op zijn tijd.
Maar deze keer draven we allebei door. Ieder doet zijn ding, we spreken nog wel tegen elkaar, maar van echt praten komt weinig tot niets. Het is alleen nog gezellig als we met anderen samen zijn. Van vrijen is nog nauwelijks sprake. En ik merk dat ik steeds vaker liever heb dat ze er niet is, dat ik denk: ga weg. Of dat ik zelf graag weg zou willen. En dan maar iets ga doen waarbij ik op mezelf ben.
Ik voel me alleen en ongelukkig en diep van binnen begin ik me te beseffen dat dit waarschijnlijk écht de verkeerde kant aan het opgaan is. Dat beangstigt me. We hebben in die jaren samen veel opgebouwd. Behalve een innige band ook heel veel gezamenlijke vrienden, een eigen huis, een meer dan behoorlijk inkomen etc.
Wat zal er gebeuren als het mis loopt?
Ondertussen was ik, begin dit voorjaar, weer op kantoor begonnen. De eerste dag ben ik meteen bij H langsgegaan en sindsdien brandt het vlammetje. Het duurt nog tot halverwege de zomer voordat ik in een terloops emailtje haar meevraag voor lunch. En daarna is er geen houden meer aan, een waterval van email volgt. Niet erg diepgaand, maar wel spannend.
Ze doet een beetje vaag, en ik weet niet zo goed weet wat ik ervan moet denken. Ik vermoed een beetje dat ze misschien al iemand heeft. Maar binnen een week hebben we wel de eerste, stiekeme afspraak. Ondanks dat ik me schuldig voel, ben ik inmiddels stapelverliefd. Ik vertel haar wat ik voor haar voel, en hoe lang al, en dat ik van plan ben mijn bestaande relatie te beëindigen. Zij blijkt inderdaad inmiddels al weer iemand te hebben, maar wil eens kijken hoe wat dat betreft de vlag erbij hangt. En ja, ze heeft mij ook altijd wel erg leuk en aardig gevonden. Had ik het toch goed gezien dan?
Maar het wordt een ontzettend vreemde avond, waarbij ik voel dat het niet goed gaat komen. Het lijkt alsof ik haar overdonderd heb met mijn gevoelens. Toch lopen we hand in hand door de straten, maar tegelijk zegt ze dat ik daar geen conclusies aan moet verbinden…..
"Sorry" mailtje
Thuis gekomen vertel ik het direct aan S.
Behalve veel tranen van beide kanten, komt er ook de bevestiging dat zij ook vindt dat het niet goed gaat. Ze begrijpt direct wat mijn bekentenis waarschijnlijk betekent: het einde. We spreken tegen elkaar uit dat we elkaar niet kwijt willen. En zo voel ik het eigenlijk ook wel, maar aan de andere kant is er die verliefdheid en de afstand tussen ons. Ik krijg later die nacht een SMS van H die bevestigd dat onze afspraak eenmalig was en dat ze niet echt iets voor me voelt.
Dat doet me pijn, maar aan de andere kant geeft me dat misschien de mogelijkheid mijn relatie te redden. Maar S gaat ondanks wat er aan de hand is de volgende dag voor werk een paar dagen weg en ik blijf alleen achter. Omdat de avond met H me niet loslaat schrijf ik een lange email met vragen aan haar, de volgende dag stort ze als antwoord een ijsbad over me uit. Bang dat ik haar ga stalken. Blijkbaar heb ik haar nogal overvallen met mijn sterke gevoelens. Vanaf daar gaat het echt mis.
Een paar dagen later volgt een ‘sorry’ mailtje en in plaats van het daarbij te laten, komt er in korte tijd een zeer intensieve correspondentie op gang die al heel snel iets meer is dan zomaar een beetje emailen.
Omdat bij mij de gevoelens nog lang niet weg zijn, ga ik er maar wat graag in mee. De emails gaan ver, erg ver. Alles gaat verder in het geheim, wegens beider relatie. Na een paar weken komt dan toch ook van haar kant de bekentenis dat er vlinders zijn. Maar elkaar buiten werk zien is een ander verhaal, vanwege haar vriend. We verzinnen gelegenheden waarbij we elkaar zouden kunnen zien, maar dat zijn er niet zo veel.
Totdat…….haar vriend voor twee weken naar het buitenland zal gaan voor werk. Die periode valt samen met mijn geplande zomervakantie. En dat zag ik allang niet meer zitten, want thuis is in de tussentijd weinig veranderd. Allebei lijken we het tij niet te kunnen (en in mijn geval ook willen) keren. Mijn hart ligt inmiddels ergens anders.
Ik voel dat het zo niet langer meer kan, de emotionele spagaat vreet me op. Een paar dagen voor vertrek forceer ik het einde door te zeggen dat ik niet mee zal gaan op vakantie. Omdat ik alleen wil zijn en nadenken, tenminste dat zeg ik. S vraagt zich af hoe we op die manier nog samen aan onze relatie kunnen werken en ik geef haar gelijk. Tijdens het klaarmaken van het avondeten zeg ik dat we er beter maar mee stoppen. En dan opeens, zomaar, is het over. We hebben die avond veel gehuild en eten en slapen desondanks nog een aantal dagen samen, toch steun zoekend bij elkaar.
Werken ondertussen ook gewoon door, zo goed en zo kwaad als het gaat. Ik help haar inpakken voor de vakantie. Het is allemaal heel onwerkelijk en ik heb vaak het gevoel dat ik in een film zit, met mezelf als toeschouwer.
Ondertussen ben ik wel bezig om het eerste afspraakje met H te plannen. Die biedt nog aan me voorlopig met rust te laten, maar dat sla ik af. Denkend dat ik een en ander best van elkaar kan scheiden en omdat ik de komende twee weken als dé kans zie om haar voor me te winnen. En ik ben steeds verliefder geworden en heb enorme behoefte aan haar.
De drang om haar te veroveren is heel erg sterk en het uitzicht bij haar te kunnen zijn houdt het verdriet en de pijn ook op een zekere afstand.
Zaterdagochtend breng ik S naar de trein en zeg dat het nog niet definitief voelt, dezelfde middag heb ik mijn eerste afspraak met H. Ik voel me er nauwelijks schuldig over….. Het is een prachtige nazomerdag, samen op een strandje aan de rivier, rosé, lekkere hapjes. Ik zweef. We hebben het wel over haar relatie en ze zegt me dat ik misschien wel te laat ben. Maar laat wel ruimte, en die neem ik.
We kussen, en vanaf dat moment valt alle weerstand die ik nog over had weg en ik geef me er helemaal aan over. We eten samen, ik blijf die nacht bij haar. Ik voel me gelukkig, voor het eerst sinds hele lange tijd. Eindelijk lijkt een periode zonder liefde voorbij en ik merk hoe erg ik dat gemist heb. Ik kan bijna niet van haar afblijven.
Blind
De veertien dagen die volgen zijn super, het lijkt allemaal nog veel beter dan ik gedacht had. Ik kan oprecht zeggen dat het voor mijn gevoel een van de beste 14 dagen van mijn leven waren. Alles gaat vanzelf, van beide kanten. Tenminste, zo lijkt het. We praten veel, vrijen veel en de tijd samen vliegt. Ik slaap vrijwel helemaal niet meer en het lijkt me niet eens te deren.
Maar al die tijd hangt er een zwaard van Damocles boven: twijfels van haar kant. Voor wie te kiezen? Ik ben er blind voor en denk dat ze wel voor mij zal kiezen. Het gaat toch allemaal veel te goed? Terwijl ze na de eerste nacht al wel aangegeven heeft zich overspoeld te voelen door mijn adoratie voor haar. Alweer, net als na de eerste afspraak. Ik zie niet in hoe kwetsbaar ik op dat moment aan het worden ben. Ik ga er helemaal voor, richt alles op haar.
Want ondertussen was ook wel duidelijk dat ik mijn huis uit zou gaan. Ik had aan S verteld dat ik bij H geweest was, wat bij haar als een mokerslag was aangekomen. Zo snel, dat had ze natuurlijk niet verwacht na al die tijd. En als je dan ondertussen zelf nog aan het nadenken bent over een mogelijke doorstart…… Dan kún je niet meer samen onder één dak blijven.
Verder was ons huis te duur voor mij alleen, bovendien moet je als man (en direct veroorzaker) je conclusies trekken vind ik. Het vooruitzicht mijn huis te verliezen liet me bepaald niet onberoerd, zeker niet als je het huis samen van nul af aan hebt opgebouwd. De eerste voorzichtige stappen naar een vertrek (foto’s en andere persoonlijke dingen uitzoeken) is gepaard gegaan met veel tranen. Die ik weer compenseerde/wegstopte met het genot van het bij H zijn. Gelukkig had ik snel een tijdelijke behuizing. En daarnaast natuurlijk nóg een veilige haven.
Dacht ik. Want ze had aangegeven dat eigenlijk alles wel in mijn voordeel uitviel.
Ik voelde me voor het eerst echt zeker van mijn zaak en had zelf ook uitgesproken verder te willen. Inmiddels was ik ook allang niet alleen verliefd meer. Die laatste zondagavond kijken we samen tv op de bank en ik voel dat ik van haar hou. Maar hoe wrang: het zou onze laatste avond samen zijn. Misschien heb ik het aangevoeld, want ik heb de hele nacht naar haar liggen kijken en ’s ochtends bij het ontwaken waren er tranen. Zomaar.
De dag daarop komt H’s vriend terug. D-day. En ze bekent het fijn te vinden hem terug te zien.
Het is een klap in het gezicht, ik kan het niet goed aan en forceer een beslissing. Die komt er, maar niet in mijn voordeel. Ze is wel naar hem toegegaan om het uit te maken, maar blijft toch die nacht bij hem. Ik wacht de hele nacht tevergeefs op haar in een hotel, net als de nacht ervoor. Ik voel me verschrikkelijk alleen, moe, onzeker en uiteindelijk wanhopig.
Pas ’s ochtends krijg ik een SMS met de bevestiging dat het over is. Een SMS is dus alles wat er nog af kan na die 14 dagen……
Drie nachten geen slaap is de druppel die de emmer doet overlopen. Na 6 weken van spanning, weinig slaap en te veel sporten uit frustratie stort ik in. Intens verdrietig en bijna wanhopig meld ik me bij mijn ex. En ze vangt me nog op ook, kalmeert me. Stopt me in bed.
Maar laat ook weten dat ik niet haar probleem meer ben. Terecht, het moet voor haar heel pijnlijk zijn om te zien dat een (in haar ogen) onbeantwoord verliefdheidje me blijkbaar meer doet dan de breuk met haar. Ik meld me ziek op mijn werk en ga ’s avonds naar H om mijn spullen op te halen en te praten.
Ik zit vol met vragen, kan het niet accepteren. Er komt geen bevredigend antwoord maar het blijft zoals het is en ik sta met lege handen. Ik slaap nog bij haar, maar we raken elkaar niet aan. Niet dat ik dat niet wil, maar ze laat het niet toe. Waanzinnig frustrerend en onwerkelijk om zo naast iemand te liggen die 2 dagen daarvoor nog in je armen lag, maar ik weet op dat moment echt niet wat ik nu nog moet.
Het afscheid de volgende dag is ontzettend moeilijk voor allebei en duurt lang. Als ik naar mijn auto loop heb ik het gevoel dat ik écht alles kwijt ben. Ik heb me nog nooit zo leeg gevoeld als die dag. Ik vlucht letterlijk naar mijn beste vrienden en vertel daar tussen de tranen door voor het eerst het hele verhaal, dat niemand nog kende tot dat moment. Ik blijf daar een paar dagen, daarna logeer ik een week bij mijn ouders in een poging bij te komen en in afwachting van het beschikbaar komen van mijn tijdelijke nieuwe onderkomen.
Ondertussen blijft er SMS contact met H, ik blijf op zoek naar antwoorden en bevestiging dat dit niet het definitieve einde is. Clutching at straws. Die hoop wordt soms gevoed, dan weer de bodem in geslagen. En ik kan er geen afstand van nemen, sla alle adviezen van vrienden en ouders in de wind. Langzamerhand wordt ik er echt gek van.
Kanker
Ik heb tussendoor ook nog regelmatig contact met mijn ex. We hebben een keer een echt gesprek in mijn oude huis, waarin ze laat weten ontzettend boos te zijn, zich aan de kant gezet te voelen. Het woord tijdverspilling valt. Het doet me pijn, want ik heb echt wel al die tijd van haar gehouden en er veel energie in gestoken. Ik voel me schuldig en kan alleen maar zeggen dat het me spijt. En geloof me, dat is ook echt zo.
Intussen heb ik met wat geluk wel een meer permanente behuizing gevonden, waar ik al heel snel de sleutels van krijg. Ik slaap er een eerste nacht en ga de volgende ochtend naar de huisarts. Want ik voel een raar iets in mijn lijf. Dat rare iets blijkt een tumor te zijn en ik word diezelfde dag nog geopereerd. Kanker.
Het doet me in eerste instantie weinig, ik stop het weg. Ik heb alleen na het bijkomen uit de narcose kort gehuild, verder wilde ik alleen maar zo snel mogelijk weer weg. H wist het ook, en komt me na thuiskomst opzoeken. Dat is de eerst keer dat we elkaar zien sinds het afscheid twee weken daarvoor. En ik zoen haar, ze zoent terug. Later die dag komt ze nog een keer langs en als ik niet net geopereerd was geweest waren we in bed beland. Ik zeg nog ‘als je hier maar niet alleen bent omdat je medelijden met me hebt’ en dat bevestigt ze. Even ben ik vastbesloten er voorlopig dan maar gewoon van te genieten. Maar na een paar dagen begin ik te beseffen welke ziekte ik heb en krijg het erg moeilijk.
Ik mis haar vreselijk. Vraag haar om steun, naar me toe te komen. Maar dat ‘kan’ ze niet. Reden bekend. Ik besluit dan het maar weer te forceren, wetend hoe het waarschijnlijk weer zal eindigen. Het meest vreselijke weekend ooit. De eenzaamheid, wanhoop, pijn, verdriet, het is bijna te veel en ik weet inmiddels nauwelijks nog waar ik met mijn emoties naartoe moet. Zij is echt het enige waar ik nog houvast aan denk te kunnen vinden. En het gevreesde einde komt weer. ‘Ik ben je niet waard’, komt er van haar mond.. Me nog steeds vastklampend
In de tijd daarna is er geen contact meer. Ik herstel van de operatie en krijg na flink wat onderzoeken te horen dat er geen verdere uitzaaiingen zijn. Voorlopig ben ik weer gezond en dat is fijn om te horen. Maar hoe gek het misschien ook klinkt: in eerste instantie doet het me niet echt veel, het is meer een opluchting dan echte blijdschap. Kan ik nu mijn aandacht weer op de rest richten. Of meer specifiek: H.
Ik stuur haar een email met de uitslag, en daarna nog een waarin ik me voor het eerst afreageer op haar. Maar daar blijft het bij. Eindelijk wat rust en ik steek zoveel mogelijk energie in het inrichten van mijn nieuwe huis, ik ga ook weer voorzichtig sporten. Toch wijkt ze niet echt uit mijn gedachten en echt beter ga ik me er ook niet door voelen. Ik wil haar nog steeds en de rest is maar matig interessant.
Vlak voordat ik weer aan het werk ga, bel ik met kantoor en dan krijg ik haar toevallig aan de telefoon. Wil de hoorn erop gooien, maar we praten toch. Ze denkt nog steeds elke dag aan me. En hop, ik ben weer terug bij af. De onrust is weer terug.
De eerste dag op het werk zien we elkaar weer en ik merk dat er aan mijn gevoel niets veranderd is. Nog steeds smoorverliefd. Direct komt ook het email verkeer weer op gang en na een paar dagen zeg ik het dan maar gewoon: ik wil je terug. En ik zeg wat ik denk: ik wil oud met je worden. Dit sleept zich de hele week voort. Bijna belanden we weer in elkaars armen, maar ik hou me in.
Heb me voorgenomen het niet meer alleen van mijn kant te laten komen. Wat een vooruitgang….
Ik krijg haar weer aan het wankelen, maar na het weekend is het toch weer ‘nee’. Ik ga nog eenmaal naar haar toe om al mijn vragen beantwoord te krijgen. Ondanks de situatie vliegt de tijd weer en we praten over vrijwel alles wat in ons opkomt. Eindelijk, voor het eerst sinds het uit ging.
Ze zegt dat ze niet voldoende voor me voelt. Tja, dat was me ook wel duidelijk. Maar ze zegt ook dat als……dat het dan niet snel meer zou eindigen.
Dus echt een antwoord krijg ik ook niet. Ik zeg uiteindelijk dat dit de laatste keer is dat we elkaar (buiten werk) nog zien, omdat elke andere tussenweg voor mij niet werkt. En omdat ik, als we wel als vrienden met elkaar om zouden gaan, ik voor altijd zou hopen dat het weer verder zou gaan dan dat.
Tranen bij allebei
Ik ben weggegaan en weet dat mijn auto nog steeds ruim 230 loopt en dat er voldoende bomen langs de weg staan waar je tegenaan zou kunnen rijden als je dat wilt. Gelukkig veilig thuis gekomen. Daarna op het balkon van het uitzicht op grote hoogte genoten…. Allemaal in een opwelling en de ratio wint het gelukkig steeds. Maar ik voel wel dat ik er toe in staat zou zijn.
En nog kon ik het niet loslaten. Want we bleven mailen. En ze heeft nogmaals gezegd dat ze met mij wel opnieuw zou kunnen beginnen, omdat ze wist dat ze het met mij goed zou hebben. En ik wist zelf ook zeker dat dat zo zou zijn.
Maar ze zei ook dat ik niet moest gaan zitten wachten. Ik heb haar gevraagd of ze dan ooit van mij zou kunnen houden. Het antwoord daarop was ‘ja’. En ondertussen dacht ik: wacht niet op mij?
Wat denk je nou zelf?! Wat denk je dat ik nu ga doen?!
Ik wilde haar terug. Dus ik was bang dat ik voor eeuwig op haar zou ga zitten wachten. Wachtend op een liefde die nooit meer beantwoord zal worden. Ik was gewoon verslaafd aan haar en zo voelde het ook. Me nog steeds vastklampend aan elk strohalmpje dat ik kon ontdekken, terugverlangend naar die 14 fijne dagen.
Waarom kanker?
Het vulde me met verdriet, soms met wanhoop. Om wat ik weggegooid had (zo voelde het) en wat ik er niet voor terug gekregen heb. Ik vluchtte vaak in mijn verdriet, via mijn muziekverzameling. Nummers luisteren die het verdriet opriepen. De dagen waren leeg, de nachten eenzaam. Ondanks steun van familie en vrienden.
Intussen probeerde ik de situatie te evalueren, er iets uit te leren. Wie ben ik, waar wil ik naartoe? Wat heb ik mezelf aangedaan/laten doen? Ben ik dat waard? Is zij echt wel de ware? Zou ik een bepaalde periode kunnen wachten? En zou ik dan op dezelfde voet verder kunnen? Was mijn andere relatie wel echt aan zijn einde? Ik heb iemand waar ik nog steeds om geef veel pijn gedaan, waarom?
Waarom krijg je kanker in een periode dat je roofbouw op jezelf pleegt? Enzovoort. En daar lag wel het keerpunt, want ik realiseerde me wel dat het zo niet verder kon.
Ik ben hulp gaan zoeken, en die heb ik gekregen. Ook, en vooral, van Roel. Hij heeft me heel erg geholpen het gebeuren in het juiste perspectief te plaatsen. In te zien wat de rol van een ieder is geweest, waarom de dingen zo zijn gegaan als ze gegaan zijn. En er lering uit te trekken.
Ondanks dat ik nog een aantal keer gestruikeld ben over mijn verslaving aan H, heb ik haar inmiddels wel vrijwel helemaal los kunnen laten. Het is me gelukt te accepteren wat er gebeurd is en dat het voorbij is. Ik realiseer me eindelijk dat die twee fantastische weken nooit meer terug keren, daarvoor is er daarna ook te veel gebeurd. Ik heb met haar afgerekend, middels een brief.
Ook is er daarna nog wel een en ander besproken, dat alles heeft me doen realiseren dat het allemaal niet zo heel veel betekend heeft. Ik zou haar ook nooit meer terug willen nu. Ik vind haar nog steeds wel aantrekkelijk, maar niet als levenspartner. Ik ben niet meer verliefd en van houden van is al helemaal geen sprake meer. Liefde dient van twee kanten te komen, niet van een. De frustraties zijn weg, het boek is dicht. Het terugverlangen is gestopt.
Als ik nu het gedicht lees (‘Wachten’) dat ik voor haar schreef op het moment dat ik op het absolute dieptepunt van mijn crisis zat, dan ben ik inmiddels toch wel een heel eind verder gekomen.
Wat rest is een wond die langzaam moet genezen, want pijn doet het nog steeds wel.
Inmiddels heb ik een gezonde hekel aan haar, wat gezien de manier waarop ze me behandeld heeft wel op zijn plaats is. Ze had gelijk: zij is mij niet waard.
Maar ik haat haar niet en ik hoop voor haar dat ze gelukkig wordt en dat ze kan ontsnappen aan de leugen waarin ze leeft, want degene waarvoor ze gekozen heeft weet van alles wat er tussen ons gebeurd is niets. Maar het is mijn zaak niet meer.
En nu die verblindende liefde eindelijk gedoofd is en niet meer alles in de weg staat is er plaats voor rouw en verwerking van de breuk met S. En de pijn en het verdriet daarover blijken een stuk dieper te zitten dan ik verwacht had. We praten/mailen nog, eerst oppervlakkig maar inmiddels ook wat diepgaander en waar dat naartoe gaat zal de toekomst leren. Ik mis haar ook meer dan ik ooit gedacht had en hou ergens nog steeds van haar.
Andersom ook, zo heeft ze me laten weten. Ik denk niet dat het nog verder kan gaan, maar ik wil wel dat de relatie op zijn minst een beter einde krijgt dan in eerste instantie.
Het lijkt soms wel of ik alles omgedraaid heb, de prioriteiten niet goed gesteld heb. Ik was verblind en ik had mezelf veel ellende kunnen besparen door mijn hoofd er beter bij te houden. Maar het is gegaan zoals het gegaan is en ik heb er veel van geleerd.
Gelukkig kan ik mezelf nog niet noemen, daarvoor is het allemaal te heftig geweest en te kort geleden. Ik heb nog mijn ups en downs en breng veel tijd nadenkend door.
Het leven alleen is niet altijd even makkelijk, maar ik red me wel. Gelukkig ben ik op dit moment nog steeds gezond en daar ben ik écht heel blij om. Ik merk ook dat ik aan het groeien ben en ik heb nu ook het geduld om dat proces de tijd te gunnen en alles een plaats te gaan geven.
Ik ga er sterker uitkomen en krijg langzaam aan weer vertrouwen. In mezelf, in anderen, in de toekomst. Het gaat goed komen.
M..
.
