Uit de antwoorden op de enquete over liefdesverdriet bleek dat wraakbehoefte een nu en dan weerkerend motief is bij breuken in relaties.
Is wraak altijd slecht?
Kan het, mits in subtiele vorm gepleegd, niet een natuurlijk verweer zijn van een mishandeld mens? Is het met sommige vormen van wraak misschien toch niet mogelijk iets recht te zetten? Of loopt wraak altijd uit de hand?
We vroegen sommige inzenders iets over hun ervaringen op dit gebied te vertellen.
Hieronder de eerste verhalen met eventueel een reactie van Roel eronder:
(klik op een verhaal en scroll naar beneden om betreffende verhaal te lezen)
Carolien Roodvoets over vreemdgaan - Artikel
Verhaal 10 "Wraakbrief van een bedrogen Vlaamse"
Verhaal 09 "Lieve vrouwen die behoefte voelen zich te wreken"
Verhaal 08 "Vrouw die verslaafd is aan datingsites"
Verhaal 07 "Ava's achterhoofd"
Verhaal 06 "Gepaste wraak"
Verhaal 05 "Stel je voor dat-ie morgen belt!" - het verhaal van Sayang met commentaar van Petra van der Loos
Verhaal 04 "Ik pakte een priem"
Verhaal 03 "Mijn afrekening" - het verhaal van een 16-jarige halfwees
Verhaal 02 "Wraak op haar, nu het omgekeerde"
Verhaal 01 "Mijn wraak achtervolgt mij" -van een vrouw die het hem heftig betaald zette ( en haar advies voor vrouwen met een getrouwde minnaar)
Wie volgt, met zijn of haar ervaring op dit gebied?
Mail naar wraak@liefdesverdriet.info
Terug naar Liefdesverdriet Introductiepagina
Ava's achterhoofd
Ik ben een vrouw zonder achterhoofd, dat wil zeggen vanaf mijn kruin loopt mijn schedel in een rechte lijn naar beneden, zo mijn nek in. God heeft er vlak voor mijn geboorte in Zijn haast nog twee heel kleine verhogingen opgeplakt ergens in het midden en is er daarna snel vandoor gegaan. Zo zijn leuke staartjes en andere haarkunstwerken niet aan mij besteed. Ik draag mijn haar halflang in een boblijn. Gesneden en uitgedund.
Nu ik gescheiden ben van mijn geliefde Valentijn komt de opslagplaats in die verhogingen me onverwacht goed van pas. De ruimte herbergt leuke mogelijkheden. Daar, ver achterin mijn schedel hebben de neurologische verbindingen die er eerst nog niet waren een waar festijn voor mij bereid waar ik nu iedere dag plezier van heb.
De fijnzinnige vertakkingen diep binnenin mijn hersenen hebben zich gevormd door het verdriet dat ik voel en de zoektocht naar een waarheid die nog steeds onbereikbaar is gebleken. Het zijn die onzichtbare kleine loopplankjes van de ene hersencel naar de andere, niet waarneembaar, maar bestaand uit een vreemd soort energie, die volgens mij uit licht is gewrocht.
Door het abrupte vertrek van Val ben ik in een stevige emotionele crisis terechtgekomen. De eerste twee maanden was ik in shock. Hoewel hij me keer op keer probeerde uit te leggen dat het niet aan mij lag allemaal en dat hij zich compleet verantwoordelijk voelde voor wat hij aanrichtte, leek ik zijn woorden steeds minder te begrijpen.
Verdwaasd beluister ik zijn betoog.
Hij zegt al meer dan 2 jaar niet meer van mij te houden en kiest toch liever voor een leven alleen. Je bent een lekker wijf zegt hij en goed gezelschap. het ligt niet aan jou. Daarmee maakt hij me werkeloos en afhankelijk van zijn beslissingen, bovendien is het een bespottelijke tekst, het lijkt wel of hij die voor de spiegel heeft geoefend zoals je dat vroeger deed, lerend uit die boekjes in de jaren 60 over de nieuwe assertiviteit.
Wanneer ik er niets mee te maken heb, had ik net zo goed en ander kunnen zijn. Ik voel me compleet overbodig. Hij heeft vast een nieuwe vriendin, of iemand op het oog. Ik weet het bijna zeker.
Presley
Muziek speelt in mijn achterhoofd een rol terwijl je dat toch niet zou verwachten eigenlijk, ik niet in elk geval, het is nieuw.
Zo kan ik midden in de nacht wakker worden van een luidruchtig "Put your head on my shoulder " dat zich dan over het hoofdkussen verspreid, dan jank ik maar weer even omdat het juist die schouder is die ik ontbeer.
Of, "Return to sender, tadadadada, adress unknown, tadadadadadadada".Van Presley. Dat zou te maken kunnen hebben met de hardvochtige e-mails die ik ontving die Val me stuurde om zijn woorden nog meer kracht bij te zetten. Evengoed kan ik makkelijk gestoord worden door Marylin's "Diamonds are a girls best friend", wanneer dat het geval is weet ik dat ik een schitterende dag tegemoet kan zien.
Nacht na nacht. Muziek is de thermometer van mijn emoties.
Het lijkt wel of deze nummers de plaats innemen van mijn gedachten aan Val. In plaats van zijn gezicht zie ik dansende negers, swingende achtergrondzangeressen en orkesten die meebewegen op de muziek. Ik geniet er onbeschrijfelijk van want het loost mijn pijn.
Zappa
Bij mij zit het venijn in de staart, tja waar zou het anders moeten zitten? Ik ben een Ram met Schorpioen ascendant. Ooit zat ik op een feestje naast een goede vriend die huisarts is en in zijn vrije tijd de astrologie bestudeerde. Op een donker moment vroeg hij naar mijn sterrenbeeld. Dat ik Ram met Schorpioen was zei ik. Hij ging direct ergens anders zitten en wilde de rest van de avond niet meer met me praten. Het schijnt een dodelijke combinatie te zijn.
Ik ben een trots mens. Met mij kun je de kachel niet aanmaken, door het verdriet ben ik klein geworden, maar mevrouw deurmat ben ik zeker niet. Niemand mag over mij heenlopen. Dat vind mijn vader in de hemel een slecht idée.
Muziek was een verbond tussen Val en mij.
Op weg naar onze eerste romantische wandeling nu 5 jaar geleden deed hij en quizje met mij in de auto. Het Requiem van Mozart kwam voorbij, iets van Frank Zappa, Bob Dylan was de enige die ik fout had, nog iets van Neil Young en de vijfde ben ik nu vergeten, maar die had ik ook goed. O, dat was Philip Glass, ik weet het weer.
Ik vond het heerlijk om zijn enthousiasme over mijn muziekkennis zo in zijn ogen te zien stralen en ik wist dat we een prachtige tijd zouden krijgen. Val kan zo leuk zijn, vooral als hij verliefd is, later veranderde dat.
Ik was me overigens helemaal niet bewust van het feit dat ik zoveel muziekkennis bezat. Ik heb kennelijk alles wat ik hoorde in mij opgeslagen en nu bevindt er zich in mijn onderbewustzijn een rijke bibliotheek.
Bram Vermeulen
Val en ik gingen dus muziek uitwisselen in het begin, ik sprokkelde heel stiekem mijn oude LPs bij elkaar, omdat ik toen nog met iemand anders woonde en fietste met bonkend hart naar hem toe. Ik deelde mijn lievelingen met hem. Mijn met zorg verworven bijzondere en kleine verzameling. Ik heb niet zoveel, altijd blut geweest en muziek kost ook geld.
Het kon zijn goedkeuring wel wegdragen en hij luisterde naar de muziek die mij al mijn hele leven begeleidde, trots om wat en wie hij had veroverd.
Ik kreeg dan weer van hem die vrolijke onzin uit de jaren 60 te horen , Freek de Jonge, Bram Vermeulen, Bots, oud cabaret dus en nog meer, van alles zoveel, ik ben het vergeten.
Val heeft wel tweeduizend CD's, talloze banden uit de jaren 60 en langspeelplaten.
Ava, zei hij, met jou kan ik alles delen, niet alleen de muziek, maar alles, dat was in mijn huwelijk niet zo. Hij was eenzaam geweest in die relatie die vele jaren duurde. Ik was heilig verontwaardigd dat zijn vrouw hem zo had verwaarloosd. Ik zou dat beslist anders aanpakken, het was zo'n leuke man. Creatief, intelligent en zorgzaam. Nu weet ik dat hij zich zo kan afsluiten dat je nergens meer bij kunt. Zij niet, ik niet, yuppenvrouw niet.
Vulva, noemde hij me ook wel eens maar dat was eerst, in het begin. het was een prachtig grapje.
Langwerpige vrouw
Ergens in een zak van een oud jasje zwerft nog een sleutelbos waar de sleutel van Val's appartement aanhangt. Die sleutelbos ben ik al een poosje kwijt. Ik moet nog eens goed zoeken. Ik heb de sleutel die ik daarna van hem kreeg aan hem teruggeven.
Ava, zei Marion, je bent zo boos dat je onbetrouwbaar bent geworden, bovendien moet je van hem af, het is een lul! Geef die sleutel terug Ava, doe hem door de brievenbus. Het is beter voor je. Een symbolische handeling. Dat helpt.
Ik luister altijd naar Marion, ze kent me en ze is slim. Die middag reed ik naar zijn huis. Ondanks mijn tegenstrijdige gevoelens belandde de sleutel in de brievenbus, want ik wilde het eigenlijk niet, het was definitief geworden door die handeling. Tenslotte had ik drie jaar in de weekeinden bij hem gewoond. Ik ken alle kastjes van binnen en van buiten, het geluid van de afwasmachine, het zachte bed, het italiaanse koffieapparaat met de vrolijk gekleurde cupjes. Het is een prachtig ingerichte woonkamer, alleen jammer dat ik zo misstond in het interieur.
Ik heb een wat uitdagend gevoel voor humor en plaag wel graag. Ik kocht dus feloranje slippers voor de zondagochtend. Ik kon me daar enorm op verheugen.
Daar zat ik dan op de zondagochtendbank met mijn nieuwe pantoffels aan. Hij keek me wat verstoord en onhandig aan en lachte een beetje. Het weekeind erop zei hij, ik heb mooie grijze pantoffels gezien, zullen we die voor je kopen?
Er is een vrouw gekomen in het leven van Val, die wel goed in zijn interieur past. Hij zegt vanaf twee weken na de breuk, dat gelooft niemand natuurlijk, ik zeker niet, ik ken hem, ze is er al maanden. In januari al gesignaleerd.
Vanuit het restaurant van de Hema heb ik een goed uitzicht op het terras waar hij zo graag komt.
Val is een man van gewoontes. Iedere week doet hij hetzelfde, vrijdag dit, zaterdag dat. Zo zie ik dat hij daar met zijn nieuwe verovering zit. het is een langwerpige vrouw. Ze is mooi, jong, yuppig. Ik ben niet jaloers.
Hij is verrukt, ik zie het aan zijn gezicht. het sjachrijn dat ik zo goed ken is volkomen verdwenen.
Ik weet dat het van tijdelijke aard is, ik geef het een half jaar. Dit is geen vrouw die het lang uithoudt met hem.
Shostakovitsj begeleidt mijn gedachten en ook het zo geliefde en gehate Requiem. Somber ben ik wel.
Wraak
Het is doodstil in het appartementencomplex. Ik heb een donkere jas aangetrokken om niet op de vallen in de gangen. Terwijl ik de trap op loop houd ik mijn oren goed open, is er een deur die opengaat? Is er een lift die zoemt? Er zijn blijkbaar weinig buren thuis. Ze kennen me goed en ik moet erg voorzichtig zijn.
Eerst heb ik natuurlijk aangebeld. Val is niet thuis, dat heb ik al gezien aan de donkere ramen. Bovendien weet ik zeker dat hij nu in een vergadering zit, maar je weet het maar nooit. Misschien is hij wel ziek en ligt in bed ofzo.
Staand voor zijn deur besef ik dat het de laatste keer is dat ik deze deur zal openen, na deze actie zal Val zijn slot wel veranderen.
De kamers zijn verlaten, ik zet de koffiemachine niet aan. Ik loop niet naar de slaapkamer, ik wacht niet in de stoel bij de tv op zijn komst, dit keer doe ik de lichten niet aan zoals ik dat gewend was in zijn huis. In het donker weet ik mijn weg wel te vinden, bovendien schijnen de straatlantaarns door de ramen, ik kan alles prima zien.
Nee, ik loop direct naar de kasten. In mijn tas zit een klein flesje aceton, 250 ml en ook een flink aantal wattensaafjes.
Het is een onzichtbaar protest wat ik uitvoer .
Ik ben een meester in het bedenken van wraakoefeningen.
De nachten dat ik niet slapen kan gebruik ik om te denken. Zo kwam het in me op.
Ik zet het flesje op een open plek van een van de planken en pak de wattenstaafjes uit het kleine zakje. Ik wordt omringd door de kasten.
Ik begin natuurlijk met Val's dierbaarste CD's. voor het geval ik in tijdnood kom. Ik weet precies waar hij van houdt. Vaak luisterde ik mee, soms sloot ik me af. Ik heb bijvoorbeeld een gloeiende hekel aan al die hysterische missen van Mozart.
Shostakovitch, Bach, Hindemith, Rolling Stones, Phillip Glas, Beatles, Marianne Faithfull, allerlei symphonieen, pianoconcerten, talloze cabaretopnamen, en Spinvis natuurlijk, die eigenlijk van mij is, maar vooruit. Het is een doodzonde dat ik dit doe , het wissen van muziek, dat mag helemaal niet, het lijkt wel moord, maar het moet gebeuren.
Rotzak
Drie jaar geleden vertelde een vriend me dat hij een stoffige CD schoonmaakte met aceton en dat daarna alle muziek ervan verdwenen was. Het was een onvoorstelbaar leuk verhaal, we hebben vreselijk gelachen, hoe kon hij zo dom zijn. Nou ja, dom? Ik zou het waarschijnlijk ook niet geweten hebben.
Hij was spoorslags naar de plaatselijke muziekhandel gereden om de Stabat Mater van Pergolesi te vervangen.
Met deze historie in mijn kielzog zit ik nu op het kleine bankje bij de grote brede kasten in Val's appartement en ik voel me geweldig.
Heel snel verwissel ik de CD's in mijn handen, pak ze uit het doosje, draai ze om. Enkele streken van het wattenstaafje met aceton zijn genoeg. Zolang die CD maar in de war raakt. Ik herinner me de ellenlange scheldkanonnades van Val wanneer de CDspeler haperde of er iets kapot was. Ja, schelden kon hij goed, ik kon er echt niet tegen.
Hij had een enorme behoefte om alles te controleren. Ga je nu alweer naar de wc, moet je nou alweer een koekje, heb je dat papiertje nou nog niet opgeruimd, die schoenen moeten in de kast, de handdoek op het rekje graag... er hangt hier een jas die van jou is, neem die maar mee naar huis.
Een keertje maar ben ik boos naar mijn eigen huis gefietst omdat ik mijn nagels knipte en hij kritiek had op hoe ik dat deed.
Het was iets geheims, buiten de deur deed hij dat nooit, die ervaring was slechts voorbehouden aan intimi. Zijn kinderen. Zijn ex.
Ik herinner me ook hoe we in 2004 naar Frankrijk gingen, misschien begon daar de kentering wel.
Zijn woedende uitval, terwijl we op de golfbaan stonden, omdat ik een eenvoudige opmerking maakte over de bevestiging van tas op karretje.
Hou je vervelende rotbek , riep hij grof, ik was zo gekwetst en geschrokken dat ik hem eerst ontliep en ging huilen bij een groepje bomen.
Daarna ging ik hem pesten. Zal ik eens in de weg gaan staan rotzak riep ik toen en plaatste mijn lichaam tussen balletje en hole.
Als je niet weggaat Ava!, dan bega ik me een ongeluk, schiet op, ga weg! Ava, je weet dat ik een club in mijn handen heb. Ik sla je van de baan, maar dan letterlijk. Daag me niet uit..
Het was beslist niet leuk, hoewel hij er later een anecdote van maakte. Ik wist wel beter.
Vacantie
De eerste twee dagen kampeerden we op een sportterrein aan de rand van een dorp in Noord-Frankrijk waar hij enkele jaren daarvoor nog was geweest met zijn vrouw, ik had vaag geprotesteerd en dacht nog, zullen we Wilma vragen om mee te gaan misschien, ze is er toch steeds bij, we hadden haar net zo goed mee kunnen nemen, maar ik zei het niet.
Die hele vakantie was bijna gewijd aan zijn herinneringen aan een vakantie met haar, ook het bezoek aan Ronchamp, aan de kerk van Le Corbusier.
Was het een inlossen van schuldgevoel? Een bedevaart om dat soort gedachten af te kopen? Ik liep er met veel gemengde gevoelens rond, maar ik zei niets.
Hij was ontroerd en het was vakantie, wie ben ik om dat te verpesten?
Zelf zou ik nooit twee keer naar dezelfde plek gaan, de wereld is zo groot, dat hoeft toch niet. Bovendien kun je er vergif op innemen dat je wordt overspoeld met gedachten en herinneringen aan die eerste keer, die dan de sfeer van het nu gaan beinvloeden.
Pas tegen het einde van de vakantie werd hij milder. Behalve op de terugreis dan, zeven uren lang schelden op het verkeer. Vanaf de Vogezen tot aan Maastricht, waar de radio eindelijk aankon.
Schat, zei ik, als jij regent word ik nat, hou nou es op met dat gekanker, maar het lukte hem niet.
Ik ben al aardig opgeschoten en voel langzaam een soort angst in me opkomen. Het is zo wel genoeg ik heb al honderd CD's gedaan. Het is ontzettend veel werk en ik word ook zenuwachtig.
Stel je voor dat hij even naar huis komt om iets op te halen, dan ben ik er gloeiend bij. Bovendien is Val in staat om in zijn woede de politie erbij te halen.
Maar ja, honderd CD's, het is een fractie van wat hij heeft en de avond is nog lang. Terwijl ik de CD hoesjes bekijk hoor ik ook als vanzelf de muziek die er bij hoort. Het wordt daardoor een mooie avond in mijn hoofd, nergens is zoveel te beleven dan in je eigen gedachten,
Liever wilde ik nog even in het grote bed gaan liggen om daar op hem te wachten, liever wilde ik nog even dat hij daar in die blauwe stoel zou zitten en ik hem door zijn haar kon aaien zoals ik dat vaak deed in het voorbijgaan.
Twee uren later houd ik het voor gezien. Ik draag de handschoentjes die ik ook gebruik bij het restaureren.
Er zijn geen ruiten ingegooid, geen vazen over de vloer gesmeten, er is geen antiek vernield.
Het zijn de sporen die zijn uitgewist, dat is precies wat ik wil.
Het wissen van de muziek loopt evenwijdig met het uitwissen van alle sporen die met hem te maken hebben, de sieraden, de kleren, de schoenen die ik van hem kreeg, mijn ochtendjas heb ik ook weggeflikkerd, want die was al door yuppenvrouw gedragen.
Wat is nu 5 jaar? Zo gewonnen, zo geronnen.
s'Avonds wanneer ik in bed lig en de eerste slaap me meeneemt zie ik plotseling een hollands landschap voor me. Een rivier met uitzicht op de overkant, wolken en rietkragen.
Aan de oever van de waterkant zit een blonde vrouw in een bootje, ze zingt. je ziet zo dat het nep is, want er beweegt niets in de achtergrond en de schaduwen kloppen niet. Ze zingt "huilen is voor jou te laat, ik kom niet meer," het is Corrie,..van de Rekels.
Ava