Lie f desverdriet.info

Deze rubriek van de liefdesverdriet-site is bedoeld voor brieven, ingezonden mededelingen, etc.
Het is de bedoeling dat deze pagina zeer actueel zal blijven!
Schrijf je brief naar brieven@liefdesverdriet.info
Wij plaatsen je brief, als je wilt onder pseudoniem, graag en gratis in deze site! Je weet, opschrijven is beter worden. Maak het voor jezelf zo lang en precies als de vloed van je tranen.

Brief 231207
Zo heb ik mij genezen

van een verlaten vrouw die tenslotte met hem afrekende


In december 2005 heeft M onze relatie verbroken.

We waren bijna 8 jaar samen en hadden ons 8 maanden eerder als partners laten registreren.

We waren op zoek naar een koophuis en net gestopt met anticonceptie, omdat we graag kinderen wilden. Een maand voor zijn beslissing om onze relatie te verbreken had M aangegeven dat hij twijfels had en misschien weer alleen wilde zijn; niet lang daarna kwam hierbij dat hij een collega leuk vond en zij hem ook.

Na een maand twijfels en moeilijke gesprekken gaf hij aan dat hij vrij wilde zijn en 'opnieuw wilde beginnen' en is hij op zoek gegaan naar een huis. Binnen 2 weken was hij vertrokken.

M's beslissing om de relatie te verbreken kwam onverwacht.

Hij had nooit gezegd dat hij niet gelukkig was in onze relatie en ik had dit ook niet aan hem gemerkt. Voor mij voelde de relatie goed; ik had het idee dat we elkaar goed kenden en had veel vertrouwen in een gezamenlijke toekomst. Ik was dan ook kapot van M's beslissing. Omdat hij had verteld dat hij zich wilde bezinnen en hij niet wilde uitsluiten dat het weer goed zou komen wilde ik hem de ruimte geven. Om dingen voor zichzelf te onderzoeken; ik hoopte ook dat hij op zijn beslissing terug zou komen.

We hadden af en toe contact, onder andere over regelzaken.

Nog een klap

Twee maanden na zijn vertrek kwam ik er achter dat M vrijwel meteen een relatie met zijn collega was begonnen.

 Dat was een extra klap. Ze zijn nog even uit elkaar geweest, maar hebben uiteindelijk hun relatie voortgezet. Ze wonen inmiddels samen en hebben een huis gekocht. Een half jaar na M's vertrek zijn we begonnen met het beëindigen van ons geregistreerd partnerschap, na 2 maanden was alles rond. Eind augustus 2006 hadden we onze laatste afspraak en spraken we af dat het initiatief tot contact bij mij zou liggen, omdat ik het moeilijk vond om met hem geconfronteerd te worden.

We hebben elkaar daarna nog één keer aan de telefoon gehad en verder een paar keer gemaild over de afhandeling van regelzaken.

De eerste maanden alleen was ik aan het overleven. Ik voelde me verlaten en had het gevoel dat de grond onder me was weggevaagd.

Ik had huilbuien en had nergens zin in; ik kon me geen voorstelling meer maken van mijn toekomst, alles waar ik naar toe had geleefd was weg. Ook voelde ik me verraden en, toen ik er eenmaal achter was dat M een relatie met zijn collega had, ingeruild. Toch heb ik lang hoop gehad dat het goed zou komen.

 Ik heb geprobeerd om alles wat er was er te laten zijn en ben door mijn pijn heen gegaan. Ik praatte veel met de mensen om me heen en schreef veel in mijn dagboek; ook schreef ik brieven aan M die ik niet verstuurde. Het praten en schrijven heeft me door deze moeilijke periode heen gesleept. Langzaamaan had ik het gevoel dat ik mezelf terugvond en kon ik me meer op andere dingen richten. Ik begon het leven weer de moeite waard te vinden en ondernam steeds meer nieuwe dingen die me inspireerden en energie gaven.

Na ruim een half jaar had ik het weer behoorlijk naar mijn zin.

Niet lang daarna ontmoette ik E en kregen we een relatie. De eerste maand vond ik geweldig, ik was verrast en blij dat ik verliefd was en me kon openstellen. Na een maand begonnen echter de twijfels, achteraf denk ik dat ik vooral bang was dat het weer mis zou gaan. De relatie heeft 7 maanden geduurd. Ik heb uiteindelijk de doorslag gegeven in de beslissing om te stoppen, vooral om mijn aanhoudende twijfels en onzekerheid, maar ook om een aantal andere redenen. De eerste maanden dat we uit elkaar waren had ik twijfels over de beslissing en hoopte ik dat het op termijn goed zou komen. Toen bleek dat het echt niet werkt tussen ons ben ik in een depressie beland en kwam mijn verdriet om M weer in volle kracht naar boven.

Advies

In een tijdschrift heb ik over deze website gelezen en via de mail ben ik met Roel in contact gekomen.

 Ik had het gevoel dat ik nog iets met M moest doen, maar vond het eng en moeilijk. Ik heb een aantal gesprekken met Roel gehad, waarin hij me heeft begeleid in het (verder) verwerken van mijn liefdesverdriet en het echt loslaten van M. Ik ben opnieuw begonnen met schrijven over de situatie en ik ben mijn huis doorgegaan op zoek naar spullen en andere tastbare herinneringen. Ik heb een deel van de brieven en kaarten die ik van M heb gekregen verbrand en spullen naar de kringloop gebracht. Ook heb ik spullen aan hem opgestuurd en onze ring in de zee gegooid. Het luchtte me op, maar het voelde nog niet af.

Roel adviseerde me om voor een laatste keer met M in gesprek te gaan om mijn gevoelens te uiten en aan te geven hoe zijn verraad me nog steeds raakt.

 Ik wilde dit niet, omdat ik bang was voor een teleurstelling. M heeft nooit dingen uitgelegd, verantwoordelijkheid voor zijn gedrag genomen en/of zijn excuses aangeboden; de keren dat ik wilde praten kreeg ik nauwelijks reactie. Ik was bang dat dit weer zou gebeuren en dat ik er opnieuw gefrustreerd van zou raken.

Ik besloot om op te schrijven wat ik nog zou willen zeggen en daarna te beslissen of ik de brief zou opsturen of dat ik misschien toch nog met hem wilde praten. In de weken dat ik met de brief bezig was ben ik M onverwacht tegengekomen en ben ik een gesprek met hem aangegaan. Zoals verwacht kreeg ik nauwelijks een reactie, maar het heeft me toch enorm opgelucht om hem eindelijk stevig te zeggen wat de impact is (geweest) van wat hij me heeft aangedaan. Ik voel me eindelijk bevrijd van mijn liefdesverdriet en daar ben ik blij om en dankbaar voor.

Roel, dankjewel voor je hulp en steun!

 Iris

Brief 211207
De feestdagen


Twee jaar geleden is het al weer sinds ik hem ontmoette.
Ik was naar Londen verhuisd voor een stage van 10 maanden.

De eerste dag dat ik moest werken in het hotel zag ik zijn naam op een briefje staan en voelde alsof ik hem kende en alsof ik mijn leven wilde delen met hem, ik kende hem nog geeneens. Na twee weken zag ik hem in de kantine en was op slag verliefd, maar wist niet of hij mij wel zag staan. Doordat hij voor de enigneer afdeling werkte moest hij veel contact met me opnemen en ik moest hem vaak bellen als er weer wat kapot was. Door die korte gesprekjes en samen sigaretten roken buiten begon ik steeds meer voor hem te voelen.
Op een dag hadden we afgesproken in het casino, waar we niet van elkaar af konden blijven. De volgende ochtend toen hij naar zijn werk moest en ik vrij was had ik zo pijn in me hart, dat hij wegging en kon niet wachtte tot ik hem weer zag. Vele afspraakjes volgde en elke keer deed het pijn als ik hem weg zag gaan, ik had geen leven als ik hem niet zag, lag alleen maar op bed, tv te kijken en als hij me belde snachts of wanneer dan ook, dan zorgde ik ervoor dat ik er gelijk was.
We hebben samen zulke leuke dingen meegemaakt, maar ook veel ruzies.

Het was voor kerst en we gingen 2 maanden met elkaar om toen hij me vertelde dat hij me meer zag als een zus dan als zijn vriend, ik heb gehuild, waarom... Tijdens kerst en oud en nieuw waren we allebei naar onze eigen land terug gegaan om de feestdagen te vieren. Toen ik hem weer zag, was het weer zoals vanouds, we zoende en alles. Maar ergens diep van binnen wist ik dat het niet klopte. De liefde was er voor mij nog steeds net zoals helaas de ruzies.

In maart ben ik weer voor een weekje naar Nederland terug gegaan en hij naar Italie, toen we terug kwamen, hebben we gelijk met elkaar afgesproken, 3 dagen waren we weer onafscheidelijk en toen gebeurde het hij vertelde mij op die derde dag dat hij niet meer met me mee naar huis ging, ik heb gehuild en geschreeuwd en gehuild, ik heb hem de dood ingewenst.
Na verloop van tijd gingen we weer als vrienden met elkaar om, zoals vanouds behalve geen intieme momenten meer, ik accepteerde dat want als ik hem niet kon hebben als mijn vriend dan maar een gewone vriend.

Eigenlijk had ik besloten om in Londen te blijven, maar door deze breuk heb ik toch besloten om weer naar Nederland terug te keren.
Ik heb maandenlang mezelf groot gehouden voor de buitenwereld, maar snachts huilde ik.
Na 2 maanden van me vertrek uit Londen is hij naar Nederland gekomen en hebben we 3 super dagen gehad, toen ik weer afscheid moest nemen trok ik het weer niet. Iedereen om me heen zij wel dat er genoeg andere waren, maar hoe kan ik van iemand anders houden als hij mijn hart heeft gestolen en niet meer terug heeft gegeven.
Na een half jaar ben ik naar Londen terug gegaan voor 4 dagen om hem weer te zien. Weer een super leuke tijd gehad, maar weer die pijn, omdat ik afscheid moest nemen. Binnen een maand is hij weer naar Nederland gekomen voor 3 dagen en dat was weer ongelooflijk.

Ik had hem een jaar niet meer gezien en ik begon weer helemaal op te bloeien en weer te lol te hebben en was weer even verliefd. Tot afgelopen week we op msn aan het chatten waren en hij een vlucht boekte voor de volgende dag om naar Nederland te komen. Ik was helemaal zenuwachtig, we hadden elkaar wel gesproken het afgelopen jaar, maar niet gezien en nu zou ik hem eindelijk weer zien.
Hij kwam en was een super tijd, we hebben zoveel lol gehad, maar helaas moest ik hem weer gedag zeggen, wel met de belofte dat we elkaar minstens 2 keer in het jaar moeten zien. Ik dacht dat het niet zwaar zou zijn als hij weer weg was, maar het doet zo pijn. Ik zit nu al weer 3 dagen te huilen omdat ik hem weer kwijt ben. Gelukkig heeft hij wat kleding stukken vergeten mee te nemen en daar ruik ik dan aan als ik het echt niet meer trek.

Ik wil gewoon mijn hart terug en stoppen met dromen dat het weer goed gaat komen tussen ons, maar ik kan het niet, ik kan niet stoppen met van hem te houden. Ik geloof nog steeds dat het ooit weer goed gaat komen en hou me aan die hoop vast.

groetjes
verloren hart


Brief 221107
Van een Belgische jongen die haar mist


We hebben ons leren kennen op het in internet.
Ik weet nog de eerste keer dat we hadden afgesproken, over de middag.
Je droeg je lange zwarte vest met je zwarte botten en je blauwe jeansbroek met die inktvlek.
Het klikte direct,
Dan op Nieuwjaar, elk uit geweest naar een verschillende plaats, tot je zond naar me om te vragen of ik zin had om naar het Entrepot te gaan. Ik zag dat natuurlijk wel zitten en nam mijn beste vriendin mee.
We hadden gelift maar kwamen niet toe waar we wilden maar weer van waar we kwamen.
Het was voor mij de mooiste dag van heel mijn leven.
Ik herinner me onze eerste kus, het was rond half vijf, op het liedje "Smack That" van Akon.
We waren aan het dansen en we hebben gekust. Het was zalig.
Twee uurtjes later moest ik weg, maar ik wist dat ik je ging terug zien.
Ik dacht op dat moment, dat het voor het leven was.
Alles was perfect tussen ons je hebt je opengebloeid aan mijn zijd.
Ik miste je elke dag dat ik je niet zag.
Tot in februari je ging een week met je school naar Barcelona, ik dacht een week ok zal het wel overleven. Maar ik miste je elke dag.We smsten heel veel naar elkaar.
Je kwam terug van Barcelona en we hadden afgesproken, alles was zoals normaal, maar ik voelde toch dat er iets mis was. Ik zag het aan jou en aan je berichten. Maar ik dacht dat het waarschijnlijk wel niks zou zijn. Dat het alleen maar mijn verbeelding zou zijn.
Tot je me vroeg of ik nog op msn kwam vandaag. Ik zei ja als ik thuis kom. En dacht dat er dan iets was.
Ik kwam dan online, en je zei me dat je me iets te vertellen had, maar dat het voor jou niks betekende.
Je vertelde me dat je in Spanje met iemand gekust had.


"Blut"

Op dat moment stortte mijn wereld in.
Je bleef me maar zeggen dat die kus voor jou niks betekende. Maar voor mij betekende het dat je was vreemd gegaan met iemand anders. Toen je me dat zei was mijn vertrouwen weg en ik wist niet meer wat te doen. Ik vroeg je me wat met rust te laten, maar je begreep niet waarom. Het betekende niks voor je, maar voor mij betekende heel veel.
Ik heb je een tweede kans gegeven, zelfs was mijn vertrouwen weg. Ik dacht het kom wel terug.

Maar ik was bang dat het nog eens zou gebeuren,ik was bang je te verliezen voor iemand anders en keek dan soms naar je inbox in je gsm.
Ik had een bericht gezien van iemand met vreemde dingen erop. Ik dacht van nee toch weer niet e?
IK was er niet goed van en heb je dezelfde dag nog een bericht gezonden om te vragen wat het betekende. Je vertelde me dat het nog van vroeger was. Ik geloofde je.
Maar minj vertrouwen was nog steeds niet terug. Maar met de tijd kwam het terug.

De komende maanden ging alles perfect. En dan kregen we af en toe ruzie. Ik dacht niks om zich zorgen te maken. Iedereen krijgt wel ruzie in zijn relatie.
Tot ergens in november. Het was een zaterdag, ik kwam terug van mijn werk. Was dolblij je te zien. Maar dan, je vertelde me dat je zondag naar een vriendin ging in Brussel. Ik dacht ok geen probleem. Maar ik voelde me niet goed bij en moest steeds denken aan wat je gezegd had.
Ik vroeg je om eens weg te gaan, maar je wou niet omdat je bijna "blut" was. Maar voor naar Brussel te gaan was je niet blut. En ik voelde me daarom niet goed bij. En moet toegeven was wel een beetje boos op je.

Zondag, kwam ik terug van mijn werk, was slecht gezind door wat problemen en slechte nieuws dat ik die dag gekregen had. Ik was dan ook nog wat boos omdat je nog steeds naar die vriendin ging. Je had gelogen tegen mij, toen je wat vroeger zei, dat je niet naar die vriendin zou gaan. Dat het teveel geld kostte. En dat het beter was om met haar af te spreken tijdens het weekend in Brugge. Je had me gelogen en kon het niet verdragen. Ik ging dezelfde dag nog een uur voor je vertrok in de douche, had het nodig. En dan kwam je naar me. en vraag me niet waarom, maar ik zei niks.

 Ik was boos dat je me gelogen had. En dan ging je weg je riep. ik zei ik doe mijn kleren aan en dan kom ik naar beneden. Maar je was al vertrokken. en natuurlijk zo stom dat ik ben direct een sms gezonden met wat ik dacht, maar ik had beter nagedacht. En dan ging ik naar beneden, en zag het brief dat je had achtergelaten in mijn pc. Ik heb ze nog altijd ! En zal ze nooit wegsmijten ! Op dat moment had spijt van alles. Het enige dat ik wou, was je vastnemen en je zeggen hoeveel ik van je hield.
Alles was te laat. Je zond een bericht dat we moesten praten, en dat je hoopte dat alles in orde kwam en dat je me nog graag zag.

Ik dacht we gaan eens goed praten en alles komt wel weer goed. Zo kwam je de woensdag terug, en veel gepraat hebben we niet gedaan want we waren boos op elkaar. Je vroeg me de tijd om over ons relatie te denken. Toen je die woorden uitsprak wist ik onmiddellijk wat het betekende. Had dat al gehoord in een andere relatie.
Ik kon je gewoon niet loslaten en bleef smsen, terwijl je me ff de tijd vroeg om na te denken. Maar voor me betekende die dagen de hel. Ik had die woorden vroeger al gehoord en wist wat het betekende. Daarom kon ik je niet gerust laten, ik wist als ik niks zend zal ze dan denken dat ik niet aan haar denk, en dat het me niet kan schelen. En als ik zend ga ze denken dat ik haar niet de tijd wou geven dat ze nodig had, dat ik een egoïst ben die alleen aan mezelf denkt.
Ik wist het niet meer. Ik wou je niet kwijt, ik wou je laten weten dat ik aan je dacht, en ik hoopte dat alles in orde zou komen.
Ik kwam die zaterdag bij jou thuis na mijn werk. Was blij je te zien, maar was ook bang je kwijt te zijn die dag. Je vertelde me dat je je beslissing nog niet genomen had. We kusten heel wat, en ik dacht dat het weer goed zou komen.

De dag erop kwam ik voor mijn werk naar je. Moest je nog iets terug geven. Ik weet niet wat het was, maar voelde me goed. Je kuste me toen ik binnenkwam, en voor mij betekende dat het weer goed was. Maar ik was verkeerd. Je vroeg me de tijd tot woensdag om na te denken. Je had me al laten weten de maandag op je eigen manier wat je beslissing was.
We hadden de dinsdag afgesproken om naar de Charlie's te gaan iets te gaan drinken en je zou me daar je beslissing vertellen. Maar ik had ma al voorbereid op je antwoord. Maar toen je die woorden uitsprak was ik van streek. Alles was ingestort. Ik dacht dat je de ware was, maar ik had me blijkbaar vergist.


Hoop

Je had me het weekend ervoor hoop gegeven. Je zei me het was om te zien hoe ik me nog voelde bij je. Dan gingen we elk ons eigen kant uit naar huis. Ik heb op de baan naar het buskotje zoveel geweend of ik kon. Ik wist niet meer wat ik moest doen. En zond je toen als ik in de bus was dat ik wou een einde maken aan mijn leven. Dat mijn leven zonder jou geen zin meer had. Voor mij was het lik dat mijn hart in miljoenen stukken gebroken was, en dat mijn leven zonder jou geen zin meer had. Je betekende zoveel voor me.

 Maar door dat bericht wou je me niet meer zien. En dat kon ik nog minder verdragen. Ik wou je zeker niet kwijt als een vriendin. Ik ging het doen, maar diep in mijn hart hoorde ik een stemmetje, die me zei van het niet te doen. Misschien was het jij ?
Ik heb dagen lang om je geweend, ik kon geen hap door mijn keel krijgen. Ik ben 5 kg verloren in een week. . Ik miste je enorm. Ik dacht dat niks ons uit elkaar kon krijgen. Dat jij en ik voor het leven was. Maar ik was mis. Ik weet al hoe onze eerste jaar samen ging gebeuren. Had alles al gepland ik hoopte dat het de mooiste dag van je leven zou zijn. Maar nu kan ik het je niet meer tonen.

 Ik probeer je te vergeten door van alles te doen. Maar wat ik ook doe waar ik ook ga je blijft in mijn gedachten. Ik kan je gewoon niet vergeten, en ik zie je nog altijd even graag als in het begin. Toen we zaterdag hebben afgesproken in de Charlie's omdat ik je dingen moest zeggen was dolblij je terug te zien. Toen je binnenkwam, bontste mijn hart weer zoals bij onze eerste kus. Ik voelde kriebels en mijn buik en was zenuwachtig. Het enige wat ik wou was je vastnemen en je kussen. Ik hoop elke dag dat het misschien ooit weer goed zal komen tussen ons. We hadden zoveel projecten. We ging samen naar Spanje verhuizen, en dat zag ik zeker zitten. Ik zou je overal kunnen gevolgd hebben. Zolang ik maar bij jou was. Zelfs onder een brug zou ik mee geweest zijn met jou.

Maar nu is alles voorbij en weet geen raad meer met mijzelf. Ik mis de tijden dat we samen waren. Die dag in Parijs met jou was gewoon super. Jij bent degene die me alles kon doen vergeten. Als ik bij jou was waren al mijn zorgen weg. Ik kan gewoon niet verder zonder jou. Misschien heb ik teveel van je gehouden en was je er bang voor. Zou ik de tijd terug keren zou ik het zeker doen. En alles opnieuw doen. Om gewoon nu nog bij jou te zijn ! Weet dat ik die 11 maanden samen nooit zal vergeten. Je hebt mijn hart gestolen en nu is hij van jou. Zolang je maar wilt. In mijn hart heb je een plaats gekregen en zal je het steeds behouden. Ik denk elke dag aan je ! Ik vraag me af hoe het gaat met je. Wat je doet. Of je het niet koud hebt 's nachts. Of je gezond bent. Die vragen blijven maar in mijn hoofd, en zal misschien nooit meer een antwoord krijgen.

IK kan je gewoon niet vergeten. En ik blijf nog altijd van je houden.
Nooit meer vind ik iemand zoals jij !

Geoftj!

Brief 161207

Beste Roel,

Een jaar nadat mijn relatie (8 1/2 jaar) op de klippen was gelopen -mijn
vriendin verliet mij voor een werknemer van ons- zag ik op een datingsite
een bekend gezicht.
Hee, die ken ik!
Dus een berichtje gestuurd, leuk, hoe is het, wat heen en weer gemaild,
toen sms, msn en bellen.
Het klikte geweldig en we zouden een keer samen wat gaan eten.
Alweer een geweldige klik, maar er gebeurde niets tussen ons.
Behalve bijna 200 sms-jes in 4 dagen....

De dag na het diner (bij haar thuis, ik had gekookt!) vertrouwde zij mij
toe dat zij gevoelens voor mij had, maar die nog niet kon plaatsen.
Zij wilde eerst zeker weten wat voor gevoel dat was voordat zij eventueel iets wilde beginnen met mij.
3 dagen later kreeg ik 's avonds laat een sms met de vraag of ik langs
wilde komen:
zij had iets naars meegemaakt en had iemand nodig om mee te praten.
Natuurlijk ben ik naar haar toe gegaan en heb haar uit laten razen.
Binnen 20 minuten zat zij bij mij op schoot en waren we aan het kussen.
En wat voor kussen: de tijd stond stil!

Zij zei: het is erg laat, dus als je je kunt gedragen mag je blijven slapen.
Ik ben niet het type dat zichzelf opdringt aan anderen, dus die belofte was
snel gedaan. Maar ja, van het een kwam het ander en die nacht hebben we allebei bijna niet geslapen, om bij het wakker worden meteen weer....... juist.

Die avond nodigde zij mij uit om de volgende dag weer langs te komen en weer te blijven slapen.
En ook deze nacht was ongelooflijk. Ik was al verliefd op haar maar het
werd alleen maar meer en meer.
Zij moest er de volgende dag vroeg uit en ik niet. Dus mocht ik -alsof het
de normaalste zaak van de wereld was- blijven liggen als zij ging, en als ik naar mijn werk ging de deur achter mij dicht trekken.

Ik was dolgelukkig: zij was alles wat ik zocht in een vrouw, en meer.

Die avond maakte ze het uit. Per mail.
Ze was niet verliefd op mij. Ze vond mij wel een heel fijne vent blabla hart op de juiste plaats blabla, maar ze had nog steeds gevoel voor haar ex (die relatie was al 3 1/2 jaar voorbij) en kon mede daardoor niet voor mij gaan.

Uiteraard stortte mijn wereld in.
En nu, 3 dagen later, weet ik dat ze mij niet wil, dus wil ik haar ook niet.
Ik wil niet bij iemand zijn die niet bij mij wil zijn!
Pijn doet het wel. Heel erg.
En af en toe krijg ik nog steeds een sms: 'moest even aan je denken' of een verontschuldigende mail.
Wat ik er van moet denken: geen idee.
Maar deze berichten verhinderen de verwerking wel.

Groeten en ga door met deze geweldige site!

Hans




Brief 161207
Verkeerde keuze wreekt zich


Ik leerde een jongen kennen, hij had een vriendin. Maar voor mij was het al liefde op het eerste gezicht.
Zijn vriendin werd ik steeds beter bevriend mee, en op een gegeven moment ging het uit tussen die jongen en dat meisje. Ik was er om mijn vriendin te troosten, en wist al dat het niks zou worden tussen mij en die jongen dus probeerde hem te vergeten. Maar opeens liep alles anders, die jongen en ik spraken af en zoenden met elkaar, we gingen steeds verder. Maar ik voelde me schuldig tegenover die vriendin, maar tegelijk voelde ik me ook heerlijk omdat ik echt smoor verliefd ben op die jongen. Ik koos voor de jongen, de stomste fout die ik ooit kon maken, en verloor daardoor een echte bijzondere vriendin.

Het ging al die tijd super tussen die jongen en mij, we hadden nog niks,. Maar het leek er wel aan te komen dat we wat kregen. Maar na een paar maanden werd het minder, ik kreeg een andere vriend, en hij een andere vriendin. dat bleef ongeveer 2 maanden aan, en ging ongeveer tegelijk uit. Daardoor zoende ik weer met die jongen, en was nog steeds zo verliefd, ik durfde nooit wat te zeggen. Omdat ik bang was voor een afwijzing.

Hij leerde toen mijn beste vriendin kennen. En liet mij stikken. Hij kreeg wat met haar. Het deed mij zo een pijn, maar ik durfde niks te zeggen. ik gunde het haar, en dat doe ik nog steeds. ik weet hoe moeilijk ze t heeft, en weet dat die jongen haar kan opvrolijken, dat heeft ze echt nodig.. Ik zie ze nu telkens samen zoenen, het voelt dan alsof er elke keer een mes in mijn hart word gestoken..

Sheila

Brief 221107
Van een 15-jarige verliefde jongen


Beste Roel,

als eerst vind ik het van jou en je collegas heel erg goed dat jullie je bezig houden met zulk soort problemen.

ik heet tahir en ben 15. ik ben al sinds mijn 10e op een meisje verliefd die Olga heet. sinds de eerste dag dat ik haar zag ben ik compleet verliefd op haar en elke dag word dat steeds erger. ik ben altijd heel erg lief voor haar en begrip vol. ik luister altijd naar haar problemen en probeer dan natuurlijk oplossingen er voor te vinden. maar jammer genoeg is Olga echt niet verlied op mij. ik heb alles gedaan wat ik maar kon doen, ik heb het met haar overgehad hoe veel ik van haar hou enzovoort maar het antwoord blijft voor mij altijd het zelfde: tahir je bent een schat van een jongen maar ik zie jou als mijn beste vriend verder niks.
dit duurd nou al jaren zo en het doet echt heel veel pijn bij mij.

mijn vraag is wat moet ik doen of wat kan ik doen ?
hoe kan ik er voor zorgen dat zij ook is van mij houd maar volgens mij zal dat wel niet gaan ?
of hoe kan ik er voor zorgen dat ik niks meer voor haar voel? moet ik dan een ander meisje zoeken ? heb ik ook al gedaan maar steeds denk ik weer aan Olga.

kunnen jullie mij helpen?
alvast bedankt

groeten André André

Antwoord:
Beste André,

dankjewel voor je brief en je openhartigheid.
Als zij echt niet genoeg van je houden kan gaat dit je op den duur te veel pijn doen.   
Dus je moet een goed plan voor jezelf maken. Je kunt bijv. tegen jezelf zeggen: ik probeer het nog een maand, maar als zij binnen die termijn niet over de brug komt, dan wend ik mij af. Hoe moeilijk dat voor mij ook zal zijn.Maar ik (jij!) wil niet verslaafd aan haar worden en ik wil ook geen valse hoop blijven koesteren.  
Want je moet ook van jezelf houden! En voor jou is het niet goed steeds maaar kansloos verliefd te blijven op een meisje dat jouw liefde niet beantwoorden kan. Dat verdient jouw liefde niet.

Voor jou is het dan wel belangrijk te gaan begrijpen WAAROM zij  jouw liefde niet beantwoorden kan. Dan kan je het verwerken en aanvaarden.

Nog een vraag aan jou: vind jij het goed dat je we jouw brief (eventueel onder een andere naam) publiceren in onze brievenrubriek?

Graag je antwoord!

hartelijke groet en sterkte van
Roel van Duijn
liefdesverdrietconsulent



Brief 181107

Beste Roel,

Hierbij mijn hartelijke dank voor je hulp in een voor mij zo moeilijke periode. Na mijn eerste en enige bezoek ging ik al beter weg dan dat ik binnenkwam. Ik wens je veel succes in de toekomst en alsnog dank, veel dank.

Henk Willems, Alkmaar

Brief 121107



Liefste Joris,

Weet je, het is vreemd. Ik weet dat ooit de rollen omgedraaid waren: jij was zó verdomd verliefd en ik zó in de war dat ik je daarin niet tegemoet kon komen. Ik twijfelde ook aan alles, weet je. aan mijn hele bestaan. Maar nu.NU.nu ik weet en voel dat jij een ander hebt, is mijn leven drastisch veranderd. Lief, ik mis je zo verschrikkelijk. Ik weet dat je aandacht naar haar uitgaat en niet (meer) naar mij.en ik voel me zo verschrikkelijk somber en down.

Hoe moet ik hier mee leven? Je bent er niet meer voor mij. We waren maatjes, we deden alles samen..hoe in godsnaam moet ik verder leven? De herfst komt harder aan dan ooit. Vallende bladeren, regendruppels, kou.Ja, kou tot in het diepst van mijn hart. Ik weet dat het ooit over zal gaan en dat ik geduld moet hebben. En ooit hoop ik je weer te zien.

Ik heb bedacht dat ik je pas weer op zijn vroegst 1 januari 2009 zal zien. Dan heb ik alle seizoenen een keer meegemaakt zonder jou. Ik push mezelf om door te gaan, om fit en vrolijk te zijn, om te leven en er goed uit te zien. Om te zorgen dat je- als ik je dan zie- trots op me zult zijn. Want boos zijn kan ik niet. Ik hou immers van je. Met heel mijn hart en ziel. Geen huwelijk kan daar iets aan veranderen.ook al verschillen we van elkaar als dag en nacht: je zult altijd een plekje houden in mijn hart.

De goede herinneringen blijven.wij samen tegen de boze buitenwereld. Wij samen hand in hand. Muziek voor ons alleen.praten over zorgen en fijne dingen. Ik mis je zo. Ooooh, ik mis je zo verschrikkelijk.mijn hart huilt.

Charlotte




Brief 051107

Hallo Roel,


Dit moet ik toch nog even kwijt aan je: De persoonlijke adviezen die ik
kreeg heb ik opgevolgd, met prima resultaat:
Na bijna 5 maanden volledig te zijn 'geblokkeerd' van verdriet zie ik nu
eindelijk licht aan het einde van de tunnel.
Nu heb ik tranen, maar dan van blijdschap.
1000x dank.

Vriendelijke groet,
Frido Kuijlman




Brief 121007

Afscheid van de grote liefde


Eind 2006 kwam ik via google M. te St. tegen."Toevallig" , terwijl ik op zoek was naar iemand anders! Zijn  e-mail adres stond erbij. Ik kon de impuls niet onderdrukken om hem een mailtje te sturen. Tenslotte was hij 16 jaar geleden  mijn Grote Liefde. Onuitvoerbare liefde toen, want ik leefde met T. en wilde dat ook. M. vroeg me ten huwelijk "eventueel postuum".   dat was toen afgesproken. M. emigreert naar S. in het buitenland. Trouwt daar met de vrouw die Muziek maakt. Een mooie herinnering was hij voor mmij, niet meer en niet minder. Mijn leven gaat door en goed ook. T en ik leven en groeien door en door en zijn elkaar trouw want dat willen we. T. overlijdt...oh smart. Van het ene op het andere moment. Het Zwarte Gat raakt me bekend en Godzijdank overmeester ik het. Ik leer leven  Alleen. En nog vervuld ook want het gaat goed met mij en ons kind. Dan goodel ik  M. Hij reageert enthousiast.Hij is gescheiden en nodigt me uit. Ik ga naar St. Het was top.

Wij liepen zó bij elkaar binnen..Gemak, liefde en Intensiteit. Het had zo moeten zijn. Niets is toeval. Nu of nooit. Nu dus. Ik had niet gedacht dat ik nog zo gelukkig kon zijn. Wij mailen. M. komt 1 week bij mij logeren.  Wat een feest was dat! De zomervakantie spreken we samen af.

Ik wederom naar M. te St. Maar ik zag en voelde het al op de luchthaven. Hij was niet voluit, maar afgepast vriendelijk, niet open. Geen welkom in huis. Er wasveel afleiding rondom Vrienden, uitstapjes. Ruis...ruis..ruis.... Hij raakte me amper aan. Hij telefoneerde veelvuldig in de mij vreemde Z-se taal en ikmerkte veel enthousiasme naar het mobiel. ik voelde me al snel een Vale Vlek. Mijn woorden speelde hij onaangedaan terug. Met  mijn eigen  woorden. Hij verwees naar mijn gevoel. Vanuit zichzelf sprak hij niet. Ik zou 14 dagen blijven. Na 4 dagen was het niet meer te doen..Op eieren lopen, geen contact, geen wederkerigheid. Ik voelde me koud en oud. Ik kon niet anders als gaan..Hij hield me niet tegen. Een eerdere vlucht  heb ik geregeld. Ons  afscheid was volledig geblokkeerd.

Zijn enige woorden: "Ik heb grote twijfels. Ik weet met heel mijn wezen dat het geen bestaansrecht heeft terug naar huis. Het was de meest treurige reis ooit. In alle opzichten was ik leeggelopen. Thuis aangekomen was ik een groot vraagteken. Waarom ? Hoe kan dit? Het kan niet waar zijn.... Verdriet. Eenzaamheid. Mijn 2e Grote Liefde weg. Ik voelde me weken lang geen vrouw van vlees & bloed; eerder een skelet. De geest staat niet stil gaat innerlijk met hem in gesprek, fantaseert en tracht de verlatenheid op te lossen. tevergeefs.   Heel even lijkt het te lukken, En dan kruipt de verlatenheid wederom als een bijtend virus de bloedbaan binnen.

Huilen. Tranen. Ik vertel het aan vriendinnen, die het wel snappen maar hem zo'n superlul vinden zo met mij om te zijn gegaan. Even geeft dat troost. Heel even. Het verlangen en de fantasie gaan gewoon door en door. KUT ! Ik wens hem pijn toe. Dan weer spijt het me. Hoe kan hij nou mijn openheid ,qua hart, qua ziel, qua lichaam, qua huis afwijzen? Ik ben blij als ik in de krant zie dat het in St. heel slecht weer is ...  Ik mis de robber die gevochten had moeten worden. Al spinnend op de fiets op de sportschool voel ik dat ik hem nog mijn final email wil en moet sturen en ikdoe dat. Ik geef hem van katoen: hoe hij meedogenloos met mij is omgegaan Mij heeft genegeerd.weggemanipuleerd zonder woorden. Dat geeft me kracht.Nou en of. En toch  bj Nacht & Ontij komt het verlangen terug.

Dan zie ik in de Volkskrant de website Liefdesverdriet en maak een afspraak. Het is fijn om  van A tot Z gehoord te worden. Ik merk dat ik M. nog tracht af te schilderen als the Gipsy, de muzikant. Van krijg terug van liefdesverdrietdokter Roel krijg ik te horen: ""Gipsy? Hij is helemaal geen gypsie...maar een man met bindingsangst". "Je blijft je binden aan een man die jou verwerpt".."Stop met die kwelgeest!" En. ja, M. ongeremd Kwelgeest noemen, dat is bevrijdend. In gedachten flikker ik hem terug in zijn eigen verhaal en zing -rijdend in mijn auto- hard met Cher mee : "I am strong enough to live without you".  Nu ga op zoek naar een Trouwe Echte Gypsie (van 55 want dat ben ik ook). Want.door M. is the touch van liefde weer tot leven gewekt....ga maar eens op zoek via een datingsite.

Doris.

 

Brief 081007

Zo blind

Dit is mijn verhaal, misschien dat anderen hier lering uit trekken. Ik man van 43 jaar, getrouwd, 2 dochters, en eigenlijk alles wat je nodig hebt. Ik, die dacht, ergens anders is het gras groener / beter. Internet, mooi medium, een pop-up.

Een datingsite, nieuwsgierig geworden en geregistreerd.. Leuk, berichten schrijven, en ontvangen, spannend. Maar om die te lezen, en te beantwoorden moet je betalen. Dit gedaan, en inderdaad, vervolgens kun je lezen en schrijven. Wat een spanning. Vervolgens, schrikken, een bericht, dus ook maar beantwoorden. En toen begon het, van kwaad tot erger. Eerst berichten uitwisselen, heel onschuldig allemaal. Vervolgens telefoonnummers, en maar bellen, sms'n, mailen. Totdat op al zeer korte termijn een ontmoeting volgt. Steeds verder en verder totdat er bijna geen weg meer terug is. Je begint te liegen, omdat je anders niet naar je afspraak kunt.

Als dit bevalt, zo'n eerste afspraak, ga je dit vaker doen. Je ziet of hoort eigenlijk niets meer, alleen nog maar die ene, die voor jou zo belangrijk is. Je eigen vrouw en kinderen zie je op dat moment niet meer staan. Maar is dit wederzijds? Dat denk je op zo'n moment, maar al heel snel kom je er achter dat dat niet zo is. Ikzelf liet me helemaal inpalmen en manipuleren. Zelf heb je daar geen oog voor, maar ik werd gewaarschuwd door andere mensen. Ik wilde dit niet geloven, en het heeft enkele maanden geduurd voor dat dit besef kwam.

Dankzij mijn vrouw, die voor mij gevochten heeft, zijn wij nog bij elkaar. Wat ik anderen wil meegeven, ook al zit je niet lekker in je vel, denk niet te snel, ik geef op. Of ik laat alles achter. Weet wat je hebt, en je weet niet wat je krijgt.
Vecht voor jezelf.

Andre - Amersfoort

Brief 260907

Bestaat er geen medicijn tegen deze pijn?


Ik vraag me af het komt dat ik zo ongelukkig ben? Waarom doe ik sommige dingen me zelf aan en kijk ik toe? Waarom accepteer ik sommige dingen die ver boven me grenzen gaan?
Ik laat me vernederen en ik verneder me zelf ook.
Ben ik wanhopig? Dat kan haast niet, want aandacht krijg ik genoeg, doe er niets mee. Ik loop die mannen voorbij. Waarom val ik op de "foute"mannen?

Wat trekt mij tot ze toe?
Ik kan een hele lijst met vragen maken, die ik zelf niet kan beantwoorden. Of weet ik de antwoorden op die vragen wel, maar onbewust hou ik me zelf voor de domme? Hier weer een vraag! Die meisje die vroeger trots was op haar zelf, die is er niet meer..dat meisje is nu een heel wantrouwig iemand geworden, onzeker over haar zelf en over haar toekomst. Mensen hadden me gewaarschuwdt, maar ik keek door een rose bril. Nam het op voor die persoon, nee hij houdt van me! Maar nu ik er op terug kijk, denk ik "had ik maar naar die woorden geluisterd".
Maar aan hadden en kunnen heb ik niets aan. Nog loop ik hem te bellen en nog verneder ik mezelf, hij zegt het en ik kan me zelf maar niet bedwingen om hem niet te bellen. Ik haat hem, maar tegelijker tijd hou ik van hem en mis ik hem.
Of mis ik de man die ik in het begin heb leren kennen, die nu totaal anders is geworden? Misschien is het wel de hoop dat hij kan veranderen, misschien denk ik wel dat ik hem kan veranderen. Misschien en nog eens misschien....

Hoe ga ik me zelf genezen van deze gebroken hart?
Bestaat er niet zo'n medicatie dat je moet in nemen en je bent genezen van alle pijn, alle verdriet! Ik zou hem nu nog gaan halen. Maar de realiteit is toch dat ik het zelf moet doen. Ik moet me zelf weer in de spiegel kunnen aan kijken en trots op me zelf kunnen zijn. Ik moet mezelf bij elkaar oprapen.
En mezelf niet meer als slachtoffer gaan zien, door mezelf zielige dingen aan te praten. Niemand komt me uit me bed halen, nee ik moet het zelf doen.

Oh...wat kom ik hier toch sterk over. Maar dat is het niet.
Want ik heb van die momenten dat ik denk "zo nu is het genoeg geweest", maar zodra het avond wordt voel ik die eenzaamheid, verdriet, pijn en die hopelloos gevoel. Dat kan ik het niet laten om hem te bellen. Wat denk ik nou, dat hij op neemt en me verteld, "ja schat, ik besef wat ik gedaan heb, ik kan niet zonder je en ik zal alles doen om je liefde en vertrouwen terug te winnen"....het is meer dat ik dat hoop! Hoe wanhopig ben ik?
Of is dit een fase waar ik door heen moet komen en hoort dit allemaal bij een gebroken hart. Ik vraag me elke keer af, waarom heeft hij geen pijn, betekende die 2 jr dan niets voor hem, hield hij niet echt van me.
Hoe kun je iemand vergeten als je elke dag samen was, je sliep samen in 1 bed, je deelde al je dingen met hem. Hoe kan hij daar geen moeite mee hebben. Of heeft hij iemand anders en was dat de reden dat hij mij zo makkelijk aan de kant heeft gezet, ja ik denk dat het is....oh wat haat ik hem.

Nu zullen ze mij wel uitlachen en alles aan elkaar vertellen, nu zal hij wel zijn best doen voor die persoon, nu zal zij in die bed slapen en is alles nog zo mooi.
Troost me zelf met het idee dat, dat ook een sleur zal worden en dat hij nog spijt gaat krijgen. Of heeft hij echt niemand anders? Maar waarom zegt me gevoel van wel. Waarom wacht ik nog op een bevestiging van hem, als ik het al weet? Maar hij ontkend het...hij wil rust! Ik moet dit gewoon accepteren, makkelijker gezegdt dan gedaan.
Ohh ik mis hem, maar hij mij niet. Ik wil hem, maar hij mij niet! Live's go's on.

Al huil ik bloed uit me ogen,ik moet doorgaan!
liefs,
Suzanne

Brief 250907

Liefdespijn uit Amerika


Zolang als dat ik me kan herinneren heb ik altijd al naar Amerika gewild om daar naar school te gaan en er te gaan wonen. Toen deze droom ongeveer 2 jaar geleden uitkwam in de vorm van een jaar High School in Amerika was dat echt super. Mijn herinneringen aan dat land zijn geweldig. maar er is iets blijven hangen waar ik eigenlijk nog steeds heel erg verdrietig om ben. Zo is het namelijk dat ik het jaar dat ik daar naar school ging iemand heb ontmoet.

Dit was niet zomaar iemand, maar een mooie, knappe, grappige, gevoelige en intiligente meid die mij ook wel leuk vond. Ik speelde veel sporten, zoals American Football, Baseball en voetbal. Ik zag haar altijd langs de kant zitten en was vaak daarom ook wel een beetje afgeleid. Dit wil niet zeggen dat het niet goed ging, in tegendeel zelfs. Ik heb een American Footbal en voetbal beurs aangeboden gekregen aan het einde van het jaar, maar die moest ik afslaan vanwege problemen waar ik op terug kom.

Toen ik uiteindelijk genoeg moed bij elkaar had geschraapt om haar mee te vragen naar een bal ging het eigenlijk als in een droom.
De eerste date ging goed en ik kon mijn ogen bijna niet van haar afhouden. De avond duurde lang en uiteindelijk heb ik haar naar huis gereden en een afscheidkus maakte een einde aan de avond. De volgende paar weken gingen sneller voorbij dan ik me voor kon stellen.
Toch ging het vervolg alles behalve gesmeerd.Ten eerste kreegt ik te horen van een vriend dat ze met een andere jongen had staan zoenen bij de winkel. Hier hebben we ruzie over gemaakt en het was eigenlijk nog niet over tot ik een bericht kreeg dat mijn oom (waar ik erg close mee was) in het ziekenhuis lag met kanker en hij waarschijnlijk de volgende week niet meer zou halen. Dit deed mij erg veel pijn en ik probeerde die gevoelens te uiten aan haar. Maar het gesprek aangaan lukte van geen kante omdat het al niet meer zo lekker ging. Ik moest altijd met de onderwerpen komen en het leek wel alsof ik tegen een muur aan het lullen was. Ik had echt totaal geen idee wat er aan de hand was met haar, maar zelf had ik even wat anders aan mijn hoofd. Toen ik uiteindelijk het bericht hoorde van mijn ouders dat hij gestorven was en dat hij zelfs nog naar mij had gevraagd aan zijn sterfbed raakte ik verstopt met emoties:.Verdriet. Heimwee. Woede.

Dit deed de relatie niet veel goeds en toen is het eigenlijk stilzwijgend gestopt. Toen ik ook mijn teen nog brak op een stomme manier dacht ik dat de wereld verging. Ik was mijn vriendin kwijt, mijn lievelings oom en mijn basisplaats bij alledrie de sporten. Ik heb in die tijd gedachten gehad die ik niet op papier durf en kan zetten, maar je begrijpt het wel. Uiteindelijk heb ik mijn basisplaatsen weer kunnen bemachten nadat ik 7 dagen per week in een sportschool getraind had. Dit bleek voor mij de beste manier te zijn om mijn woede weg te krijgen.

Toen ik haar al een paar dagen nadat het uit was met een andere knul zag lopen werd het zwart voor mijn ogen. Later kreeg ik te horen dat als een vriend me niet had vastgehouden ik die gast helemaal kapot geslagen zou hebben. Daardoor heb ik maar afstand van haar gehouden, maar het doet me nog steeds pijn.

Toen ik later weer een vriendin kreeg, ging alles beter. Alles ging goed, school, sporten en de relatie. Toen ik beursen aangeboden kreeg dacht ik even dat er echt een god bestaat, omdat dit zou beteken dat ik er kon blijven, bij mijn grote liefde. Dit bleek uiteindelijk niet zo te zijn. Bij het aanvragen van mijn visa de eerste keer bleek er een fout gemaakt te zijn en het aanvragen van een nieuwe zou te lang duren. Ik ben het land uitgezet. Domweg omdat er iets fout is gegaan in hun administratie.

Toen ik thuis was en het nog een keer probeerde, vertelde ze mij dat ik geblacklist ben Er is geen legale manier om naar Amerika te gaan voor langer als 30 dagen. Ik heb het al geprobeerd met een advocaat, maar omdat ik de papieren kwijt ben waarin ze zich verontschuldigen kan ik niks beginnen.

K.

Brief 190907

Tweespraak tussen hoofd en hart


Beste Roel ,

Bedankt voor je steun. Inderdaad, je heb gelijk: mijn hart verlangt naar hem, maar mijn verstand zegt dat ik al een gelukkig leven heb, met alles wat me hartje begeert.
Ieder dag denk ik aan hem. Ik word gek van mezelf. Het is nu 3maanden geleden dat ik hem heb gezien en de kans is groot dat ik hem a.s. zondag weer zie. We hebben allebei dezelfde hobby: oude Deux Cheveaux. En er is dan een meeting.

Vaak denk ik terug aan die ene dag dat we samen waren. Mijn hart wil hem niet loslaten. Dat zegt dat ik van m hou, maar mijn verstand zegt dat ik hem moet loslaten en verder moet gaan met mijn leven.
Vorig jaar een huis gekocht, 2 Deux Chevaux'  voor de deur. Een lieve vriend die erg goed voor me is heb ik. Dat mag ik niet opgeven voor een flirt,voor iemand die ik niet eens zo goed ken. Die eerst zo lief was en daarna zegt dat ie geen relatie wil omdat ie niet over zijn ex heen kan komen en vervolgens heel kortaf gaat doen tegen mij. Ik zou wel gek zijn als ikzes jaar relatie, met alle tegenslagen die ik samen met mijn vriend heb overwonnen , op zou geven voor hem.

Maar mijn hart is er duidelijk nog niet overheen. Ik verlang nog steeds naar hem. Als ik met mijn vriend naar bed ga, voelt het aan als verraad, terwijl ik dat gevoel niet had tegenover mijn vriend toen ik vreemd ging.  Vaak heb ik niet graag dat mijn vriend me aanraakt. Ik wilde bij hem weggaan. Maar ik kan het niet. Ik zal toch nog wel van hem houden. 

Het ging al wat beter, maar die jongen en ik zitten allebei op het zelfde forum en sinds vorige week is ie gestopt met mij te negeren en heeft in mijn eigen topic twee maal  gepost. De ene post was een tip en de andere was een compliment over mijn auto en dat ik er goed mee bezig ben. Dus nu heb ik alweer heel de week in tranen gezeten,  me afvragend waarom.
Nu ik dacht eroverheen te zijn... Blijkbaar dus niet want de wonde is weer open.
Ik weet echt niet hoe ik me moet gedragen als ik die zondag zal zien. Ik denk dat ik maar bij hem uit de buurt blijf
Bedankt voor je hulp. Ik ben  blij dat ik me verhaal kwijt kan. 

Groetjes,

Eugénie





Brief 100907

Rotte vis


xxx,

Door de abrupte en zeer snelle wijze van onze relatiebreuk zijn er veel dingen die ik niet heb kunnen zeggen. Zeker toen ik er achter kwam dat je met volle overgave je in een nieuwe relatie hebt gestort, knapte er iets en kon ik je niet meer tolereren buiten de strikt noodzakelijke regeldingen, terwijl ik nog veel tegen je wilde zeggen. Nu ik meer afstand heb kunnen nemen van de emotie, zie ik beter wat er mis is gegaan in onze relatie. Ik stuur je deze brief om alsnog de dingen te zeggen die ik wil zeggen, om afscheid te kunnen nemen van 11 jaar samenleven.

Je hebt me in een zeer kort tijdsbestek veel ontnomen: mijn toekomstperspectief, mijn kinderwens, mijn liefde en respect voor jou, mijn vermogen tot werken en het maken van een mooie start als freelancer, mijn zelfvertrouwen, mijn onschuld en vertrouwen in de goedheid van de mens, onze vakantie naar Marokko en een toekomst samen, het samen kunnen ophalen van vakantieherinneringen als we oud en opa en oma zijn, en veel meer.

Je geeft me totale ontreddering in de plaats, intens verdriet, furieuze kwaadheid, walging, eenzaamheid, slapeloze nachten, angst aanvallen en een gebroken hart dat een permanent litteken zal achterlaten.

Je was het middelpunt van mijn leven, en ook het middelpunt van mijn toekomst. Je hebt me nooit geaccepteerd zoals ik ben, maar geprobeerd te veranderen om te voldoen aan jou beeld van een ideale relatie.

Je hebt onze relatie gebruikt als een veilige haven, om je nieuwe bestaan en liefde op te bouwen over een periode van driekwart jaar, en de overstap te nemen zodra deze opportuun leek. Je hebt de relatie beëindigd zoals je op de middelbare school je eerste liefde gedag zegt: zonder aankondiging, zonder de echte reden te vertellen, en de volgende dag zoenen met iemand anders op het schoolplein. Je ruilt me in voor iets wat jonger, mooier en beter lijkt. Dit is niet de manier om afscheid te nemen van iemand met wie je 11 jaar lief en leed hebt gedeeld; je verklaart hiermee onze relatie 'null and void', niet bestaand en betekenisloos. Waar heb ik mee samengewoond het afgelopen jaar?

Je verwijt mij dat ik mijn emoties niet goed kan uiten en dat ik niet (echt) voor je gekozen heb. Ik ben er nu achter dat dit projecties zijn van je eigen onvermogen: je hebt zeker al een half jaar gevoelens voor iemand anders, en heb dat nooit besproken met mij. Je hebt in die periode een dubbelleven geleid, en dus niet voor mij gekozen, maar eerst een brug gebouwd zodat je veilig onze relatie kon verlaten, want eenzaamheid is je ergste vijand. In je streven om een onafhankelijke, sterke vrouw te worden maak je je met deze stap wederom afhankelijk en stort je je in een ongelijkwaardige, hulpverlenende relatie. De wijze waarop getuigd niet van sterkte of van groei maar van lust gedreven, onvolwassen, egoïstisch en onethisch gedrag.

Je hebt me tijdens de relatiebreuk gemanipuleerd en getracht te doen geloven dat de relatie slecht was en door mijn gedrag misgelopen. Je hebt een ander verhaal aan de buitenwereld verteld, dat 'we' besloten hebben om uit elkaar te gaan omdat er veel mis is in de relatie, met als voetnoot dat je ook een beetje verliefd bent op iemand anders. Dit louter en alleen om je eigen schuldgevoelens te reduceren en om door je omgeving geaccepteerd te worden in je beslissing, om zonder ruzie uit elkaar te gaan en proberen je 'maatje' te behouden, om de overwaarde veilig te stellen voor je nieuwe toekomst.

Ik kan nu ook beter plaatsen waarom je houding de afgelopen tijd moe, neerslachtig en chagrijnig is geweest, en waarom je veel fysieke klachten hebt zoals je darm stoornis: stress. Ik heb ook het vermoeden dat dit een belangrijke factor is geweest in het niet zwanger worden, waarvan ik achteraf ook blij ben dat dit niet is gebeurd.

Je neemt geen verantwoordelijkheid voor je daden, je legt de schuld van je verliefdheid bij mij neer: ik had mijn jaloezie gevoelens moeten uiten, ik had eerder moeten ingrijpen en het uitschreeuwen, ik had duidelijker voor je moeten kiezen. Maar ik heb voor je gekozen, drie jaar geleden heb ik dat nogmaals bevestigd. Ik wilde kinderen met je, naar jou gelijkenis: is er een meer overtuigende manier om voor iemand te kiezen? Je hebt gezegd dat je het zo bijzonder vond dat ik je de ruimte liet om (mannelijke) vriendschappen te hebben naast onze relatie. Het is een verantwoordelijkheid die je niet aankon.

De gevolgen van je beslissing mij te verlaten neem je ook niet op je: je was de afgelopen tijd alleen bezig met je eigen leven, het maken van een nieuwe start, met je nieuwe lieve man, het kopen van een nieuw huis, een nieuwe baan en geld proberen te bemachtigen voor je nieuwe meubels. Na je beslissing heb je je afgesloten voor mij, een schild opgeworpen, om je immuun te maken voor mijn pijn. Je houdt alleen van jezelf.

De oude xxx, waarmee ik 10 jaar heb gedeeld, prachtige reizen mee heb gemaakt naar Zuid-Amerika, California, Afrika, New York, waarmee ik veel plezier heb beleefd en waarvan ik veel heb geleerd, waarmee ik een diepe emotionele band heb opgebouwd, mijn 'soul mate', die persoon zal ik voor eeuwig in mijn hart koesteren en liefhebben.

De nieuwe xxx herken ik niet, begrijp ik niet, voldoet niet aan mijn ethische en morele standaarden. Ik zie nu duidelijker dat je de weg kwijt bent, het was alleen ook mijn weg. Hier scheiden ze, ik ga verder leven zonder je, ik laat je achter me, ik wil je nooit meer zien want je bent mijn aanzien niet meer waard. Ik hoop voor je dat je bij de psychotherapeut jezelf op orde krijgt, achter je laat wat je dwars zit, en uiteindelijk de relatie en het geluk vindt dat je zoekt.

Jim




Brief 060907

België

Hey,
Ik woon in de omgeving van Puurs(Belgie). Ik ben schoolgaand( laatste jaar... wel voor de 2de keer)

Ik heb nu een jaar een relatie achter de rug met mijn vriendin. Die relatie mocht helaas maar 2,8 jaar duren. Maar toch als je weet dat we toen beide maar 14 jaar waren, vind ik dit toch een lange relatie.( Niet dat we toen al een relatie hadden hoor.

Nu deze week las ik in een magazine een artikel over liefdesverdriet. Mannen zouden dus meer last hebben van liefdesverdriet dan vrouwen. Tot mijn verbazing klopte dit als een bus( in mijn geval toch) Ondertussen heeft mijn ex al 2 andere vriendjes gehad waarvan de laatste men beste vriend was...
Ik zit er nog altijd wat mee. Ook de manier waarop alles is uitgedraaid.

Om terug intepikken zag ik de site van liefdesverdriet en op de site las ik dat men gedichten mocht inzenden.
Vermits is toch enkele maanden geleden een gedicht had geschreven dacht ik van waarom niet...

Ik denk dat liefdesverdriet een proces is dat je zelf moet proberen te verwerken. Zoals veel vrienden zeggen "zoekt u een beter".
Toch lijkt dit moeilijk met de mooie gedachten die ik nog heb in mijn achterhoofd van men ex.
Mensen zitten op dit vlak complex in elkander...(denk ik)
Daarom vind ik het een geniaal idee dat u via het internet andere mensen probeert te helpen.
Zo kan een persoon tegen een buitenstander zijn uitleg doen als hij/zij het nodig vindt omdat de mensen van dichterbij het niet meer objectief bekijken.

Vrienden of vriendinnen zullen meestal de kant van hun vriend(in) kiezen ook al heeft hij/zij een fout begaan.

Een mens moet zich in bepaalde gevallen gewoon bij iets neerleggen.
Spijtig wel dat bij mannen hun ego zo groot is ingeval van relaties.

Toch bedankt voor uw bezorgdheid en ik wens u veel succes.
Hopelijk kan u veel mensen bijsturen zodat ze toch sneller uit het donkere gat geraken.

Tim
18jaar, België

Brief 210807

Waarom in pijn leven als je niet meer kan?

Soms gebeuren er dingen in het leven waar je geen grip op hebt. Je
begint al met een jeugd waar alleen maar ruzie is. Geen knuffel die je troost geen arm om je heen. Je vecht.

Ik droomde van een warm gezin. Eentje van mezelf!!
Heb me er volledig voor ingezet.
Heb van 2 mannen dan ook echt gehouden.
De eerste heeft me nu 8 jaar nodig gehad om te kunnen verwerken. Sta ik eenmaal weer open dan geniet je zo van de eerste verliefdheid en je bent voorzichtig omdat je al eens bezeert bent. Dan komt een tweede. Totaal gelukkig alles blijkt te passen. We hebben heel veel gemeen alleen we schelen 6 jaar ik bender. Hij wil nog zoveel en ik sta in de weg. Ik voel me zo nutteloos ik kan niks doen en totaal naar de klote..
Het is nu een maand geleden heb iedere dag na mijn werk gehuild tot ik inslaap viel en de volgende dag weer het zelfde. Ik mis hem.
Ik weet dat hij niet zoveel om mij kan geven aangezien hij me dit aandoet en ziet hoeveel verdriet hij mij doet. Toch besluit hij mij te verlaten terwijl ik linstort. Ik ben in die maand al 5 kilo kwijt.
Mijn broeken zitten niet meer strak en mijn gezicht valt in. De wallen zijn niet te overzien en mijn innerlijk ligt te bloeden van intens verdriet. Ik weet dat ik nooit meer een relatie kan starten. Mijn enige droom in dit leven is een gezin en dat is iets wat nu nooit meer zal gebeuren.

Ik weet wel wat je nu denkt: joh meid, je hebt nog een heel leven. Dat zegt iedereen.
Ik weet het nog van de eerste keer zoveel verdriet niet gelukkig en alles kapot.. Maar na 8 jaar kan ik dit niet nogmaals.

Mijn leven is op zijn gat en ik speel ook met het nemen van mijn leven. Ik weet dat ik zijn liefde nooit zal krijgen en wil het ook niet dwingen.
Daarnaast weet ik ook dat ik niet verder kan zonder. Niet die pijn weer opnieuw. Dan loop ik tegen de 40 jaar. Een gezin op die leeftijd... Wie geeft mij de zekerheid dat het dan wel goed gaat. Ik heb een familie die heel veel om me geven en ze vinden het egoistisch als ik mijn leven eem. Ik persoonlijk vind het egoistisch dat ze me niet willen laten gaan. Omdat ik niet meer kan!
Zij zullen niet iedere dag in tranen wakker worden en in slaapvallen, nat van de tranen.
Praten heb ik geprobeerd.
Natuurlijk lucht het op om je verhaal kwijt te kunnen maar, het lost niks op. Mijn probleem blijft ik mis hem zo verschrikkelijk dat het me opeet van binnen. Ik voel iedere vezel verzetten tegen iedere overlevingspoging die ik doe. Mijn lichaam gooit liever het eten eruit dan het binnen te houden als ik mijn ergste momenten heb.

Ik heb me nu voorgenomen om mijn huisje naar mijn zin te maken die ik
heb gekocht om me terug te trekken zodat ik niemand meer pijn doe met mijn verdriet.
Daar kan ik alle rust huilen zonder aan te horen dat het wel goed komt. Wat dus niet het geval is! Niemand snapt mij.. Het lijkt wel of ik tegen een stel idioten aan praat als ik zeg dat ik niet meer kan. Tuurlijk we, Dees, je moet je er even overheen zetten. Snap dat alsjeblieft, zo zit ik toch niet in elkaar.
Gevoel uit en verder met die geit ..
De mensheid lijken wel een stel eenden. ze neuken en als ze er klaar
mee zijn dan vliegen ze weer weg. Waar zijn de zwanen tussen ons in de pure liefde waar de anders sterft van verdriet als diegene dood is. Waar is het mooie, het pure, het eerlijke in deze wereld?

Ik wil weg

Ik ben het zo zat. Ik wil weg van deze bedorven wereld en wil ergens heen waar beter normen en waarden gelden. Waar de mensen elkaar helpen steunen en onvoorwaardelijk van elkaar houden. Ik dacht deze droom te kunnen verwezelijken in mijn eigen gezin. Helaas wordt het me niet gegund. Prima vind het helemaal goed maar laat me dan gaan. Hou me dan niet tegen en verklaar me niet voor gek. Gek ben ik zeker niet!! Ik weet donders goed wat ik doe en wat ik denk en wat ik voel.
Sommigen zijn gewoon uniek in hun bestaan. Heb er respect voor en
verstamp deze mensen niet met jullie oordelen. Meestal zijn het zulke mooie en zeldzame mensen. Die veel liefde nodig hebben. Die niet iedereen hun kan geven. Liefde is het enige wat ze kan genezen. Een arm een knuffel en de belofte dat je er altijd voor ze
bent wat er ook gebeurt.Gewoon respect en liefde!! Dat is wat je nodig hebt. Of het nu is in een relatie, familie of onder vrienden en collega's. Deze mensen zijn bijzonder als ze eenmaal weer de oude zijn zul je zien wat voor geweldig karakter er achter schuilt. Het is alleen verstopt onder zoveel dingen. Nauurlijk zijn er uitwegen niet alleen de dood.
Ik zelf leef ook nog. Met een grote wens deze wereld te verlaten.
Ik besluit alleen het een kans te geven. zin meer. Alles wat je wou is kapot.

Je voelt je bedonderd en beroofd. Je zit ergens waar je niet wilt zitten.
Zo ga je toch niet met mensen om.. Geef ze een uitweg naar iets moois in het leven een doel..
Vraag ze naar wat ze willen. Zorg dat het mogelijk is als ze er maar wat voor moeten doen.
Geef ze die knuffel en veroordeel ze niet!

Dus ik vind dat mensen ervoor mogen kiezen of ze eerder weg gaan dan
gepland. Waarom in pijn leven als je niet meer wilt?
Wat ik wel vind is dat er een gesprek moet gevoerd worden of er geen oplossing is
voor het probleem. Zoja geef het een kans; lukt het niet kan het altijd nog!
Een leven krijg je maar een keer.

Liefs.
Eugenie

Brief 210807

Voor een ander?

Het is 3 dagen uit met mijn vriendin. Het deed zeer maar ik kon er mee leven, ik voelde me niet zo gekwest alhoewel ik het jammer vond. Maar dat komt wss omdat ik de afgelopen dagen moest werken en er dus nie veel aan dacht. Tot vanavond.

Ik had al een paar dagen door dat ze nogal veel contact had met een vriend van mij. Meer dan met mijzelf. Ik probeerde mij daar niets van aan te trekken, ik dacht wel dat dat niets betekende. Maar nu vanavond was ik bezig met praten met die vriend, niet over mijn vriendin maar over alles en nog wat. Tot liefde opeens ter sprake kwam, toen vroeg ik of hij iemand op het oog had. Hij zei ja. Na verder vragen kwam het dus uit, hij had een oogje op mijn vriendin. Dat doet zeer, echt zeer. Veel meer dan dat het gewoon uit is, omdat de liefde gedaan is van aan 1 kant. Ik kan daar niet tegen. Ik haat die 2 personen nu niet, maar ik zou het wel kunnen, het is raar.

Liefdesverdriet is raar, je zit gwn op je stoel te chatten met die personen en gewoon die domme lettertjes dat je leest doen je pijn. Dat is toch iets dat niet logisch is, wetenschappelijk nie te verklaren is. Het is als magie, het kan niet. Maar toch is het er. Het doet zeer in je keel, maar niet zoals keelpijn. En als je er echt aant denkt begin je te wenen, een soort gevoel van euforie gaat dan door me heen. Je wordt gelukkig omdat je die traan er voelt uitvloeien, maar toch doet het zeer. Ik ween graag, maar wenen doe je meestal maar een paar seconden. Dan heb je nog die eeuwigheid dat je je slecht voelt. Ook nog zoiets, gevoelens, niet te snappen. Maar het is leuk om het te proberen, alhoewel je dat alleen maar kan als je ongelukkig bent. Soms voel ik me ook zo onmachtig, ik zie haar nog graag maar zij mij niet meer. Pff, het doet zeer, ik wens het niemand toe.

Marcel

Brief 100807

Een meisje dat begon met het geluk en eindigde met niks

Ik had een vriendengroepje waarmee ik bijna elke dag naar buiten ging, waaronder mijn beste vriendin. (ik ben nu 15) Nog nooit had ik een vriendje gehad, hoewel ik wel een keer hopeloos verliefd was, een jongen in dat groepje. Maar na een belofte die voor mij belangrijk was en die hij niet nakwam, was de liefde over. Maar toch kon ik hem niet vergeten, ik weet niet waarom. Ik ging op zoek naar andere jongens op school, om hem te vergeten. Nou ben ik niet bepaald goed in versieren, en ik kreeg hulp van mijn vriendin toen ik een leuke jongen zag. Via een jongen in zijn klas (ik noem hem T) kreeg ik de msn van die leuke jongen. Na een paar gesprekken kwam ik erachter dat het niets werd. Maar ik werd verliefd. Op T. Hij was de eerste jongen die me bijzonder liet voelen, die tegen me zei dat ik wel mooi en lief was en de moeite waard. Hij had wel een vriendin. Na 2 maanden maakte dat meisje het met hem uit en ik trooste hem.

Er kwam een filmavond. Ik, mijn beste vriendin (V), haar zus (S), T en zijn broer (M) zaten met elkaar film te kijken. Er waren maar 2 stoelen. Mijn vriendin deelde haar stoel met M. T liet mij en S elk op een been zitten. Maar tegen mij deed hij raar. Hij kietelde me en legde zijn hoofd tegen mijn schouder. Hij hield zelfs mijn handen vast. Voor mij was het duidelijk, voor hem ook.

Op een zondag spraken we af en die middag had ik voor het eerst verkering. Het was de mooiste dag van mijn leven! Ik had goede vrienden en een vriendje die smoor op me was! Maar dat geluk verdween die avond. Mijn vriendin vertelde me dat haar vader een hartaanval had gehad, hij lag in het ziekenhuis. Ze was diep bedroefd. Ik trooste haar, ondanks dat ik in mijn achterhoofd nog steeds dolblij was met T. En dat zag ze. Ze had het gevoel dat ik er niet voor haar was en ze had het gevoel dat ze geen vriendinnen meer wou zijn. In dat half jaar daarna, na vele huilbuien en 'wil je nog wel vrienden zijn?' beseften we dat het klaar was. Ik was teveel met T bezig en ik was er niet genoeg voor haar. Ik accepteerde het en ik voelde me een verschrikkelijke *. Als ik het kon terugdraaien, deed ik dat...

Nadat mijn vriendin dat zei, gebeurde het weer: ik verloor een vriend. De jongen in mijn vriendengroepje waar ik hopeloos verliefd op was geweest, moest me niet meer. Hij zei dat het niets met T te maken had. Hij wist niet eens waarom. Hij vond het niet leuk als ik erbij was buiten. We waren 'uit elkaar gegroeid'. Het kwam als een enorme klap aan. Ik was nu al mijn vrienden kwijt (de andere van mijn vriendengroepje kwamen ook niet meer). T werd mijn alles. Maar toen, niet veel dagen na die mededeling van die vriend, kwam hij met slecht nieuws.

Hij deed al de hele tijd sip, en hij wou niet zeggen wat er was. Toen zei ik: ik kan maar 2 dingen bedenken die heel erg zijn. Of je gaat vreemd of je maakt t uit. Toen hij bij die laatste nog sipper keek, barste ik in huilen uit. Ik heb de hele middag bij hem gehuild terwijl hij me trooste. Hij zei dat hij eerlijk wou zijn tegen me en me niet wou voorliegen. Hij was niet meer verliefd, maar hij wou wel vrienden zijn. Het was raar. Ook dit kwam als een klap. Elke keer als hij zei: 'ik hou van je' en 'ik wil je nooit kwijt'. Dat leek allemaal gelogen. Maar we zouden vrienden zijn.

Ken je dat? 'Vrienden'? De dag erna nog wel ja. Maar de andere dagen... T en V trekken nu vaak samen op met een nieuw groepje. Veel jongens en meisjes samen. Ze hebben al gelogeerd met dat hele groepje. T had me beloofd wel af te spreken als vrienden. Maar hij heeft nooit tijd. Ik heb nu vakantie maar ik heb de hele vakantie niemand gezien. En elke keer hoor ik hoe gezellig het groepje het heeft. En ik hoor nergens meer bij. Ik heb geen sociaal leven meer. De rest kan makkelijk praten...

Ik dacht heel even dat ik alles had. En nu ben ik alles kwijt. Dus maak nooit de fout je vrienden te weinig aandacht te geven omdat je je vriend/in teveel geeft.

Geloof me, dat wil je niet.

Laura (15)




Brief 100807

Beste mensen met liefdesverdriet,

Een tijdje geleden zat ik heel erg in de put en ben ik eens op internet gaan zoeken naar dingen over liefdesverdriet. Via google kwam ik vrijwel meteen op deze site terecht. De site sprak mij meteen erg aan en voelde, heel gek, ook best vertrouwd. Ik heb toen maar de stoute schoenen aangetrokken en ben naar Roel gaan schrijven over de mail. Hierin vertelde ik over de afgelopen 7 jaar tot nu. Dit deed ik sowieso voor mezelf (van je afschrijven is altijd goed) en voor t geval Roel me zou willen helpen, voor hem zodat hij een goed beeld kon vormen over wat er speelde en zoal gespeeld heeft. Daardoor kon hij me, mijns inziens, ook beter begeleiden eventueel.

Op woensdagmiddag verzond ik deze en, achteraf gezien,kreeg ik daar 's-avonds al een tegenbericht over. Helaas was ik toen nog niet in het bezit van een pc en zag ik dat dus niet meteen. De volgende ochtend belde Roel dus al vroeg op, om te vragen hoe het met me ging en of ik zijn mail gehad/gelezen had. Ik was een beetje overvallen door zijn telefoontje en had idd de mail nog niet gelezen. Ik stelde voor om dat smiddags even te regelen en hem daarna zo snel mogelijk iets te laten weten. Dat was prima!

Zijn mail was erg lief en hartelijk opgesteld en ook aan de telefoon klonk hij heel vertrouwd dus had ik meteen alle vertrouwen in hem. We spraken af dat ik hem om 20.30 uur zou bellen voor een telefonisch consult. Zo gezegt, zo gedaan... Dit gesprek verliep heel fijn. Ik vertelde mijn verhaal en Roel haakte hier op in door vragen te stellen en dingen op een bepaalde manier te bekijken en te verhelderen. Hierdoor ging ik de dingen ook anders zien en dat gaf erg veel rust in mijn hoofd en vertrouwen in mezelf en de toekomst! Hij nam ook echt de tijd voor t gesprek.

We spraken na het gesprek af dit over twee weken te herhalen. Omdat ik mezelf, mede door mijn gesprek met hem, na twee weken al stukke beter voelde, was het niet nodig een volgend consult te doen. Wel kon ik altijd weer contact zoeken als dat nodig was. Erg fijn allemaal!Ik hoop niet dat t nog ooit nodig zal zijn, maar als dat wel het geval is, zou ik zeker weer bij Roel terugkomen. Iedereen met luduvudu adviseer ik dus ook: aarzel niet; laat je helpen je weer fijn te voelen!
Sterkte allemaal en volg je hart!

Groetjes,Jessica de Groot ('s hertogenbosch)

Brief 300607

Nieuwsbericht:
Tiener met liefdesverdriet veroorzaakt brand

maandag 18 juni 2007 13:15

(Novum) - Het huis in de Delftse Ternatestraat dat in één week toneel was van een mishandeling en een brand, is per ongeluk aangestoken door een dochter van de bewoners. Dat meldt de politie maandag. De woning kwam donderdag in het nieuws nadat de 38-jarige bewoner de 17-jarige vriend van zijn dochter had mishandeld. Hij zag de jongen, die zich naakt in een kast had verstopt, aan voor een inbreker. Zaterdag brandde de woning deels uit.

De brand blijkt te zijn veroorzaakt door de dochter van de familie. Het meisje was op zolder foto's van haar vriend aan het verbranden toen de gordijnen vlam vatten. Zij was versuft door pillen die zij bij wijze van zelfmoordpoging had ingenomen. Twee kamers aan de achterkant van het huis brandden volledig uit.

Donderdag hadden het tienermeisje en haar 17-jarige vriend een stiekeme afspraak. De vader van het meisje kwam onverwacht thuis en trof de jongen naakt aan in een kast in de slaapkamer. Denkend dat hij een inbreker had betrapt, mishandelde hij de jongen voordat hij de politie belde.

 

Brief 080607

"God, wat voel ik nog veel voor die man"


Zwetend werd ik wakker. De droom waaruit ik zojuist ontwaakt was vertaalde zich in een beklemming op mijn borst. Ik wist dat de sfeer waarin ik beland was de hele dag om me heen zou blijven hangen. Sommige dromen hebben dat.

Een verlaten rangeerterrein in de donkere avond, hier en daar een trein die geen bestemming meer had. Sporen die doodliepen tegen de buffers; geen mens te zien. De enige mens die daar liep was ik, een tas met bagage meezeulend, niet wetend waarheen te gaan. Ik begreep al niet hoe ik daar terecht was gekomen. Ik was op een trein gestapt, vrolijk nog, de coupees waren goed bezet en prettig rumoerig. Waar de reis precies heenging wist ik niet, dat was op dat moment ook niet belangrijk. Ik zou wel zien, in de overtuiging dat het doel zich vanzelf zou openbaren. Maar mijn trein werd allengs leger: er stapten mensen uit, er stapte niemand meer in. Uiteindelijk bleek de trein niet meer verder te gaan. Ik stapte uit, als enige passagier, op dat verlaten terrein. Ik had geen idee waar ik was, er was niemand om het te vragen. De eenzaamheid hing als een verstikkend klamme deken om me heen en het voelde alsof ik aan het eind van de wereld terecht was gekomen.

Ongeveer een jaar later:

Ik was voor het eerst bij L. op bezoek, in Arnhem. Het was de tweede keer dat ik hem zag; hij had me gevraagd om te komen, duidelijk verliefd al. Ik was dat nog niet maar mijn nieuwsgierigheid naar zijn leven was groot genoeg om op zijn verzoek in te gaan. Al begon er van binnen wel degelijk iets te vlinderen toen ik hem daar in zijn voordeur zag staan, blij om mijn komst. Ik was voorzichtig geworden, durfde niet meer te hard van stapel te lopen en mijn vrijheid was me inmiddels dierbaar. Ik had een huwelijk van achttien jaar achter de rug, waarin ik samen met mijn man een bedrijf was gestart dat voor een groot deel door mijn inzet was uitgegroeid tot een kleine winkelketen. Na jarenlang keihard werken en sappelen kwam er financieel wat lucht en ruimte om ook eens te genieten. Op dat moment besloten wij onderdak te bieden aan een nichtje van mijn man, die met haar twee kin